στο Google Ο Μανώλης Γαρεφαλάκης μίλησε στο GRANDSPORT για τη διαδρομή του στην προεδρία της Αγίας Βαρβάρας, καταθέτοντας έναν ειλικρινή απολογισμό για μια απαιτητική περίοδο που είχε και δύσκολες αποφάσεις και σημαντικές δικαιώσεις.
Μέσα από τη συνέντευξή του αναφέρθηκε στο πώς ανέλαβε μια ομάδα με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, στη μεγάλη προσπάθεια που έγινε για να μηδενιστούν τα χρέη και να στηθεί ξανά το σωματείο από την αρχή, αλλά και στη διαδρομή που οδήγησε την Αγία Βαρβάρα από την επανεκκίνηση μέχρι την άνοδο κατηγορίας.
Παράλληλα, μίλησε για τη σημασία της συνεργασίας με τον Νίκο Φανουράκη, για τις δυσκολίες της φετινής χρονιάς, για τις μεταγραφές που δεν βγήκαν όπως περίμεναν, για τους τραυματισμούς που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πορεία της ομάδας, αλλά και για τη φιλοσοφία με την οποία ο ίδιος επιλέγει να διοικεί και να εκπροσωπεί το σωματείο.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε και στο μέλλον του σωματείου, κάνοντας αναφορά στην αναπτυξιακή ομάδα, στην Ακαδημία, στη στήριξη του χωριού, στους ανθρώπους που βοήθησαν στην προσπάθεια και στη λογική ενός “υγιούς ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου”, μακριά από αντιπαραθέσεις, εντάσεις και δημόσιες συγκρούσεις.
Πρόεδρε, να πάμε λίγο από την αρχή. Πώς προέκυψε η απόφαση να αναλάβεις την προεδρία και ποιες ήταν οι πρώτες δυσκολίες που αντιμετώπισες ως πρόεδρος της Αγίας Βαρβάρας;
«Η απόφαση να αναλάβω την προεδρία προέκυψε γιατί ήμουν ήδη στο συμβούλιο τα προηγούμενα χρόνια και έβλεπα ότι η κατάσταση γινόταν όλο και πιο δύσκολη.
Με την παρότρυνση των παλαιμάχων, αλλά και με την αγάπη και την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πρόσωπό μου, αποφάσισα να αναλάβω. Το σωματείο είχε πολλές δυσκολίες και μία από τις μεγαλύτερες ήταν το μεγάλο χρέος που υπήρχε. Αυτό ήταν και το πρώτο σοβαρό εμπόδιο που βρήκαμε μπροστά μας.
Με πολλή προσπάθεια και αγώνα καταφέραμε να το μηδενίσουμε. Παράλληλα, στήσαμε ξανά την ομάδα από την αρχή, με κάποια παιδιά που έμειναν, που αγαπούσαν την ομάδα και τη στήριξαν. Γύρισαν επίσης αρκετά παιδιά από το χωριό και βοήθησαν κι αυτά σημαντικά την προσπάθεια.
Μέσα από τη δουλειά που έγινε με τον προπονητή, τον Φανουράκη, κάναμε μια πολύ όμορφη χρονιά, με πολλές εκπλήξεις και πολύ ευχάριστα αποτελέσματα. Από αυτή την ψυχολογία και από την ψυχική δύναμη που μας έδιναν όλα αυτά τα αποτελέσματα, καταφέραμε να φτάσουμε στην άνοδο κατηγορίας.
Ήταν μια δύσκολη απόφαση το να ανέβουμε κατηγορία, αλλά την πήραμε όλοι μαζί, ομόφωνα, για να το δοκιμάσουμε και να το παλέψουμε» .
Μιλήσατε για χρέος. Για ένα ερασιτεχνικό σωματείο αυτό σημαίνει, με λίγα λόγια, ότι η προηγούμενη διοίκηση άφησε εκκρεμότητες;
«Υπήρξαν σοβαρές εκκρεμότητες από την προηγούμενη διοίκηση, στην οποία συμμετείχα κι εγώ ως μέλος του συμβουλίου, χωρίς όμως να γνωρίζω όλα αυτά τα προβλήματα.
Το χρέος ήταν πάρα πολύ μεγάλο για ένα αθλητικό σωματείο ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου. Το ποσό ξεπερνούσε τις 20.000 ευρώ. Υπήρξε κακή διαχείριση, αλλά υπήρξαν και οικονομικές στενότητες από χρήματα που δεν πήραμε, ώστε να μπορέσουμε να πληρώσουμε και να ξεχρεώσουμε κάποιες υποχρεώσεις.
Εκεί εγγυήθηκα εγώ προσωπικά και ανέλαβα, μαζί με τον παλιό πρόεδρο, να ξεπληρώσουμε αυτά τα χρέη και να συνεχίσουμε ξανά από το μηδέν.
Το καταφέραμε, το κάναμε, τα ξεπληρώσαμε και αυτή τη στιγμή το σωματείο είναι πιο υγιές, παρόλο που ανεβήκαμε κατηγορία και προσπαθούμε να κρατηθούμε εκεί».
Παρά τις δυσκολίες που αναφέρατε, η ομάδα την πρώτη χρονιά κατάφερε να πάρει την άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Ήταν μια χρονιά με πολλές όμορφες στιγμές. Πώς τη βιώσατε εσείς συνολικά, ειδικά στην πρώτη σας σεζόν ως πρόεδρος;
«Η πρώτη χρονιά, έτσι όπως τη βίωσα, ήταν ουσιαστικά η μεγάλη μου πληρωμή για την απόφαση να αναλάβω αυτό το ζόρι που είχε το σωματείο.
Ήταν μια ηθική ικανοποίηση για μένα, γιατί φάνηκε το αποτέλεσμα και δικαιώθηκε η πίστη που είχαμε ότι μπορούσαμε να τα καταφέρουμε.
Αυτό μου έδωσε και τη μεγάλη δύναμη να συνεχίσουμε φέτος και να προχωρήσουμε στην Α1 κατηγορία. Ήταν πολύ μεγάλο στήριγμα αυτό το αποτέλεσμα».
Από την προηγούμενη διοίκηση, στην οποία ήσασταν κι εσείς μέλος, πόσοι από αυτούς συνέχισαν να σας βοηθούν και να στηρίζουν την προσπάθεια;
«Από την προηγούμενη διοίκηση υπάρχουν ακόμη κάποια άτομα, τα οποία και τότε βοηθούσαν και τώρα συνεχίζουν να βοηθούν. Δεν είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο, κρατούσαν περισσότερο μια απόσταση από όλο αυτό που γινόταν, όμως πίστεψαν στη δική μου προσπάθεια, παρά τις αντιρρήσεις και παρά τα προβλήματα που υπήρχαν.
Είναι τέσσερα με πέντε άτομα, τα οποία δεν θα ήθελα να κατονομάσω, για να μην εκθέσω άλλους. Κάποιοι συνεχίζουν να είναι στο σωματείο, είτε μέσα είτε έξω από το συμβούλιο, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι στάθηκαν δίπλα στην προσπάθεια».
Και από ποιους θα θέλατε, ενδεχομένως, ακόμη περισσότερη βοήθεια; Υπάρχει, για παράδειγμα, και η περίπτωση του Κώστα Παπαδάκη, που είχε πολύ ενεργό ρόλο στο παρελθόν.
«Με τον Κώστα Παπαδάκη έχουμε κρατήσει πολύ καλές επαφές, γιατί ήμασταν έτσι κι αλλιώς αδελφικοί φίλοι. Με βοήθησε στα πρώτα μου βήματα, στο ξεκίνημα.
Του ζήτησα κάποια στιγμή να βοηθήσει πιο ουσιαστικά. Όμως όλη αυτή η κατάσταση φθείρει σιγά σιγά τον άνθρωπο, γιατί έχει πολλές υποχρεώσεις, χρειάζεται να δίνεις προσωπικό χρόνο, χρήμα και να έχεις και μεγάλη ψυχική δύναμη.
Ο Κώστας δεν είχε πλέον άλλα ψυχικά αποθέματα. Παρ’ όλα αυτά, βοήθησε όσο μπορούσε και εμένα προσωπικά να σταθώ στα πόδια μου και να ξεκινήσω από εκεί που ξεκίνησα».
Για τον Νίκο Φανουράκη, πόσο καθοριστική ήταν η συμβολή του σε αυτό το restart;
«Η συμβολή του Νίκου Φανουράκη ήταν ένα μεγάλο boost για μένα. Το γεγονός ότι πίστεψε στην προσπάθεια και ήρθε ξανά σε εμένα και στο σωματείο, ενώ είχε λείψει κάποια χρόνια, ήταν πολύ σημαντικό.
Βοήθησε σε μεγάλο βαθμό στο να στηθεί ένα καινούργιο ρόστερ και να φέρει ξανά τα παιδιά του χωριού κοντά μας. Εμείς συνεχίζουμε καθημερινά να προσπαθούμε, να στηρίζουμε τα παιδιά του χωριού και να προσθέτουμε και κάποιους έξτρα παίκτες, ώστε να βοηθάμε ακόμη περισσότερο την ομάδα».
Αν κάνατε έναν απολογισμό των δύο ετών συνεργασίας με τον Νίκο Φανουράκη, θα βάζατε θετικό πρόσημο;
«Θετικότατο, σε όλους τους τομείς. Και στο ότι με στήριξε εμένα προσωπικά, στο να μη τα παρατάω εύκολα. Ο ένας βοηθούσε τον άλλο σε αυτό το κομμάτι.
Υπήρξαν στιγμές απογοήτευσης, υπήρξαν στιγμές δυσκολίας, αλλά ο Φανουράκης ήταν δίπλα μου σε όλα αυτά».
Μιλήσατε για στιγμές απογοήτευσης και δυσκολίας. Υπήρξαν στιγμές που είπατε, έστω και στιγμιαία, ότι ίσως είχατε μετανιώσει που αναλάβατε αυτό το “καράβι”;
«Όχι, δεν μετάνιωσα ποτέ για αυτό που έχουμε κάνει, γιατί το αποτέλεσμα μάς δικαιώνει.
Απλά υπήρξαν πολλές δυσκολίες, κυρίως στο οικονομικό κομμάτι, αλλά και στο θέμα της βοήθειας από τον κόσμο και από το συμβούλιο, που δεν ήταν πάντα εκεί για να βοηθήσουν στα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε.
Μόνο αυτό. Τίποτα άλλο».
Δύο χρόνια προεδρίας, ουσιαστικά. Ο πρώτος χρόνος ήταν γεμάτος επιτυχίες και συνοδεύτηκε από την άνοδο. Ο φετινός ήταν σαφώς πιο δύσκολος και, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, η Αγία Βαρβάρα δεν είναι πολύ κοντά στον στόχο της παραμονής. Πώς βιώσατε αυτή την αντίθεση ανάμεσα στις δύο χρονιές;
«Η αλήθεια είναι ότι φέτος μάθαμε να χάνουμε, κάτι που δεν το είχαμε ζήσει πέρυσι. Αυτό ήταν δύσκολο ψυχολογικά.
Από την άλλη, έχουμε καταφέρει τουλάχιστον να κρατηθούμε με ψυχραιμία και με καθαρό βλέμμα απέναντι στα αποτελέσματα που ζούμε, χωρίς να έχουμε παράλογες συμπεριφορές ή παράλογες απαιτήσεις από διαιτησίες και από άδικα αποτελέσματα που μας βρήκαν. Θέλουμε να είμαστε καθαροί με τη συνείδησή μας σε ό,τι έχουμε κάνει.
Έγιναν και λάθος επιλογές στις μεταγραφές, από τις οποίες περιμέναμε πράγματα και τελικά δεν βγήκαν. Οπότε όλα αυτά δημιούργησαν μια αλυσίδα. Δεν μπορείς να πεις ότι φταίει μόνο ένα πράγμα για όλο αυτό. Ήταν ένα συνολικό αποτέλεσμα μέσα σε όλη την προσπάθεια που κάναμε.
Υπάρχει πάντως και ένα μεγάλο παράπονο από παίκτες που δεν βοήθησαν όσο περιμέναμε».
Παίκτες που ήρθαν το καλοκαίρι, με την προσδοκία από εσάς να βοηθήσουν, αλλά δεν κατάφεραν τελικά να συνεισφέρουν;
«Ναι, αυτός ήταν ο κύριος λόγος. Στηριχθήκαμε σε παίκτες καινούργιους, σε μεταγραφές από πολύ καλούς και ικανούς ποδοσφαιριστές, αλλά δεν πρόλαβαν να δέσουν με το σωματείο και με το υπόλοιπο ρόστερ.
Δεν έγιναν σωστές προπονήσεις από την αρχή και, όταν ξεκινήσαμε το πρωτάθλημα, δεν ήμασταν δεμένοι σαν οικογένεια, όπως ήμασταν πέρυσι όταν ξεκινήσαμε.
Καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας, αλλά δεν είχαμε το κατάλληλο υλικό για να μπορέσουμε να πάρουμε κάποια αποτελέσματα στο πρώτο κομμάτι της σεζόν.
Γι’ αυτό και στον δεύτερο γύρο κάναμε ξανά κάποιες προσθήκες, τουλάχιστον για να έχουμε το υλικό ώστε να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε».
Η Αγία Βαρβάρα φέτος ταλαιπωρήθηκε αρκετά και από τραυματισμούς. Υπήρξαν πολλοί, αλλά και σοβαροί τραυματισμοί. Πόσο πίσω σας πήγαν και αν θεωρείτε ότι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη μέχρι τώρα πορεία της σεζόν;
«Αυτό που συναντήσαμε φέτος, πέρα από τις ήττες, ήταν πρωτόγνωρο για εμάς: τόσοι πολλοί τραυματισμοί.
Μας έφθειρε πολύ ψυχολογικά, γιατί πονέσαμε πολύ για τους σοβαρούς τραυματισμούς που υπέστησαν τα παιδιά μας. Το κύριο μέλημά μας ήταν η υγεία πάνω από όλα και το πώς θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε σε όλο αυτό.
Σίγουρα έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην πορεία μας. Φτάσαμε στο σημείο να είμαστε με έναν μόνο τερματοφύλακα και γενικά όλος αυτός ο απολογισμός των τραυματισμών μάς άφησε ένα πολύ άδικο αποτέλεσμα».
Και τον Ιανουάριο κάνατε προσπάθεια να ενισχύσετε την ομάδα, προκειμένου να πετύχετε τον στόχο της παραμονής. Μια προσπάθεια, όμως, που δεν ξέρω αν τελικά σας άφησε ικανοποιημένους ως προς το μεταγραφικό αποτέλεσμα.
«Το μεταγραφικό αποτέλεσμα του Ιανουαρίου ήταν λίγο πιο συνεσταλμένο, γιατί δεν είχαμε και πολλά περιθώρια. Προσπαθήσαμε, ψάξαμε, βρήκαμε μάλιστα περιπτώσεις και δώσαμε τα χέρια με πολύ καλά ονόματα, με παίκτες που θα έρχονταν, μας υποσχέθηκαν ότι θα έρθουν, αλλά τελικά δεν ήρθαν.
Ήταν πικρό το αποτέλεσμα αυτό. Παρ’ όλα αυτά, τα παιδιά που ήρθαν και πίστεψαν σε εμάς βοήθησαν όσο μπορούσαν.
Ο Γιαλιτάκης ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για την επιστροφή του. Είναι παιδί δικό μας, εγώ προσωπικά τον συμπαθώ πάρα πολύ και τον εμπιστεύομαι».
Και η επόμενη ημέρα ποια είναι;
«Η επόμενη ημέρα, τώρα που τελειώνει πλέον το πρωτάθλημα, είναι ότι όλα δείχνουν πως πέφτουμε κατηγορία και κατεβαίνουμε στην Α2. Αν κατεβούμε στην Α2, συνεχίζουμε ξανά τον αγώνα, όπως τον περυσινό».
Υπάρχει, προφανώς, εμπιστοσύνη στον Νίκο Φανουράκη. Άρα να θεωρήσουμε δεδομένη, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, την πρόθεση για συνεργασία και τη νέα χρονιά;
«Ναι, εννοείται. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να χαλάσουμε ό,τι έχουμε φτιάξει και ό,τι έχουμε χτίσει.
Θα κάνουμε ξανά μια αναπροσαρμογή στο ρόστερ και στους παίκτες που θα κρατήσουμε. Θα στηθούμε ξανά. Έχουμε πλέον την εμπειρία των δύο ετών και πιστεύω ότι θα είμαστε πολύ πιο ανταγωνιστικοί στην Α2 τη νέα χρονιά».
Για να κάνουμε έναν συνολικό απολογισμό, ποια είναι τα κέρδη που αποκόμισε ο Μανώλης Γαρεφαλάκης και ποια είναι αυτά που έχασε, σε εισαγωγικά, μέσα από αυτή την πορεία;
«Μπροστά σε αυτά που έχω πάρει και έχω λάβει, δεν μπορώ να σταθώ ιδιαίτερα σε αυτά που έχω χάσει.
Σίγουρα χάνουμε χρόνο, χάνουμε χρήμα, χάνουμε προσωπικές στιγμές, χάνουμε τις Κυριακές μας, χάνουμε τα απογεύματά μας. Όμως, με αυτό που έχουμε καταφέρει, το αποτέλεσμα είναι πολύ καλύτερο και πολύ πιο θετικό στο μυαλό μου.
Δεν έχω αναφέρει μέχρι στιγμής το τεράστιο βήμα που κάναμε φέτος με την αναπτυξιακή ομάδα, μέσα από την οποία παράγουμε δικούς μας αθλητές και δικούς μας παίκτες. Είναι ένα εγχείρημα που έχει πάει πάρα πολύ καλά.
Εδώ αξίζει να αναφερθώ και στον Νίκο Κουκλίδη και να του πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ για τον αγώνα που έχει δώσει κι εκείνος σε αυτό το κομμάτι.
Στην αναπτυξιακή έχουν αναλάβει ρόλο και κάποιοι άνθρωποι από το συμβούλιο, αλλά και κάποιοι γονείς των παιδιών, οι οποίοι έχουν στηρίξει την προσπάθεια και έχουν βοηθήσει αρκετά. Είναι μια πολύ μεγάλη κίνηση αυτή με την αναπτυξιακή.
Παράλληλα, η Ακαδημία προχωράει, συνεχίζει και εκπαιδεύουμε παιδιά, κάτι που αφήνει και ένα αρκετά καλό έσοδο στην ομάδα.
Τα θετικά είναι ότι όλο αυτό που έχουμε κάνει βγάζει θετικό αποτέλεσμα. Ακούγεται και προς τα έξω ότι γίνεται έργο, ότι υπάρχει αποτέλεσμα. Οι χορηγοί βοηθούν, ο κόσμος πλέον στηρίζει γιατί βλέπει τον αγώνα μας και την προσπάθειά μας.
Οπότε όλο αυτό είναι θετικό και για το χωριό. Κάτι που ίσως πολλοί δεν το καταλαβαίνουν είναι ότι αυτή η κίνηση στον αθλητικό σύλλογο αποφέρει έσοδα και στα καταστήματα και στην τοπική παραγωγή και συνολικά σε ό,τι δημιουργείται μέσα από την προσέλευση στο γήπεδο.
Άρα καλό θα είναι να το δουν όλοι θετικά και να βοηθήσουν όσο μπορούν».
Παρά το κλίμα που πολλές φορές δημιουργείται γύρω από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, εσείς δείχνετε να επιμένετε σε μια διαφορετική φιλοσοφία. Είναι μια συνειδητή επιλογή να μένετε μακριά από αντιπαραθέσεις και δημόσιες κόντρες;
«Στηριζόμαστε στο υγιές ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και δεν ασχολούμαστε με δηλώσεις και κόντρες. Είμαστε πιο ρομαντικοί. Δεν θέλουμε να εκθέτουμε ανθρώπους, να λέμε ονόματα και να μπαίνουμε σε διαδικασία διαμάχης.
Ακούγονται πολλά, αλλά δεν μας πειράζει. Έχουμε καθαρή τη συνείδησή μας. Δεν έχουμε ζητήσει ποτέ τίποτα από κανέναν και ούτε θέλουμε.
Θέλουμε να πάρουμε αυτό που δικαιούμαστε χωρίς προστριβές και χωρίς να αφήνουμε κενά και υπονοούμενα ότι κάτι συμβαίνει ή κάτι τρέχει στο παρασκήνιο.
Δυστυχώς, το παρασκήνιο πίσω από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο φαίνεται. Πολλές φορές εκδηλώνεται, αλλά εμείς προσπαθούμε να μην απαντάμε και να συνεχίσουμε όπως πιστεύουμε ότι είναι το σωστό.
Είτε αφορά τη διαιτησία, είτε άλλες ομάδες, είτε κάποιους άλλους που μας έχουν συνεχώς στο στόχαστρο, τους ευχόμαστε να είναι καλά. Εκείνοι ας συνεχίσουν το δικό τους κομμάτι κι εμείς θα συνεχίσουμε τη δική μας δουλειά, όπως ξέρουμε, χωρίς να ασχολούμαστε, εφόσον δεν ασχολούμαστε ούτε εμείς με αυτούς».
Αναφερθήκατε και στη διαιτησία. Είναι ένα κομμάτι που πολλές ομάδες έχουν επιλέξει να το κριτικάρουν. Εσείς, όμως, κρατάτε μια διαφορετική στάση.
«Έτσι είναι. Έχουν προκύψει αρκετά θέματα, όμως καταλαβαίνουμε ότι τα λάθη που γίνονται είναι ανθρώπινα και όχι επίτηδες.
Έχουμε αδικηθεί σε κάποια παιχνίδια, αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Και δεν έχει κάποιο νόημα να καθόμαστε να στοχοποιούμε και να λέμε αυτός ή ο άλλος.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι κι αυτοί κάνουν τη δουλειά τους αμερόληπτα και χωρίς να υπάρχει κάποιο άλλο όφελος πίσω από αυτά. Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι. Δεν χρειάζεται να μπαίνουμε σε διαδικασίες να εκθέτουμε ανθρώπους, είτε έχουμε αδικηθεί είτε όχι. Αυτό φαίνεται πολλές φορές από μόνο του.
Και ό,τι είναι να πάρουμε, θα το πάρουμε με τη δική μας πίστη και με τη δική μας προσπάθεια».
