Ο κόσμος του ΟΦΗ δεν είναι απλά ο «12ος παίκτης». Είναι η ίδια η ψυχή αυτού του συλλόγου. Είναι αυτοί που δεν έφυγαν ποτέ, ακόμα κι όταν όλα έμοιαζαν δύσκολα. Ήταν εκεί στο ΟΑΚΑ, στον τελικό με τον Ολυμπιακό. Ήταν στο Παγκρήτιο στις 3 Ιανουαρίου, όταν η ομάδα έδινε τη δική της μάχη. Ήταν στη Λιβαδειά, στην Τρίπολη, σε κάθε γήπεδο της Ελλάδας. Ήταν ακόμη και στα «χωράφια» της Γ’ και της Β’ Εθνικής, τότε που τα φώτα ήταν λιγότερα, αλλά η αγάπη μεγαλύτερη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Αυτός ο κόσμος έχει περάσει τα πάντα τα τελευταία χρόνια. Απογοητεύσεις, πίκρες, δύσκολες σεζόν, αμφισβήτηση. Κι όμως δεν έφυγε ποτέ. Δεν γύρισε την πλάτη. Συνέχισε να τραγουδά, να ταξιδεύει, να πιστεύει. Από τις γεμάτες εξέδρες μέχρι τους λόφους έξω από τα γήπεδα, η φωνή του ΟΦΗ ήταν πάντα εκεί.
Και τώρα, ίσως έφτασε η στιγμή να ανταμειφθεί. Να ζήσει ξανά αυτό που έζησε μια ολόκληρη γενιά το 1987. Να δει την ομάδα του να σηκώνει ένα τρόπαιο και να επιστρέφει εκεί που ανήκει. Γιατί αυτός ο μοναδικός κόσμος δεν ζήτησε ποτέ πολλά — μόνο να νιώθει περήφανος.
Ο ΟΦΗ βρίσκεται ξανά σε έναν τελικό. Και μαζί του βρίσκεται όλη η ιστορία, όλη η τρέλα, όλη η πίστη ενός λαού που δεν λύγισε ποτέ. Ίσως, λοιπόν, να είναι η ώρα να γραφτεί ένα νέο κεφάλαιο. Για την ομάδα, για την πόλη… και κυρίως για αυτούς που ήταν πάντα εκεί.
