Μιλώντας στο gazzetta.gr, ο Ηλίας Κουτσουπιάς άνοιξε την καρδιά του και στάθηκε με ιδιαίτερη συγκίνηση στον ΟΦΗ, την ομάδα με την οποία συνδέεται άρρηκτα από τα παιδικά του χρόνια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Για τον 24χρονο χαφ, ο ΟΦΗ δεν είναι απλώς ένα κεφάλαιο του παρελθόντος, αλλά το σημείο εκκίνησης της ποδοσφαιρικής και ανθρώπινης διαδρομής του, ο σύλλογος που τον γαλούχησε, τον διαμόρφωσε και του έβαλε στο μυαλό τι σημαίνει να φοράς μια φανέλα με ιστορία και βάρος.
Ο Κουτσουπιάς μίλησε με λόγια γεμάτα σεβασμό και υπερηφάνεια για τον ΟΦΗ, τονίζοντας πως αποτελεί τη μεγαλύτερη επαρχιακή ομάδα της χώρας και ένα διαχρονικό όνειρο για κάθε παιδί που μεγαλώνει στην Κρήτη. Παρότι η πορεία του τον οδήγησε νωρίς μακριά από την Ελλάδα και σε απαιτητικά ποδοσφαιρικά περιβάλλοντα στο εξωτερικό, το δέσιμο με τον ΟΦΗ δεν χάθηκε ποτέ. Αντίθετα, παραμένει ζωντανό ως απωθημένο και ως επιθυμία επιστροφής, έστω και για ένα μικρό διάστημα, ώστε κάποια στιγμή να αγωνιστεί με την πρώτη ομάδα και να κλείσει τον κύκλο εκεί απ’ όπου όλα ξεκίνησαν.
Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη του Ηλία Κουτσουπιά στο gazzetta.gr:
Ας το πιάσουμε από την αρχή. Το ποδόσφαιρο πώς μπήκε στη ζωή σου;
«Ξεκίνησα το ποδόσφαιρο επειδή ο πατέρας μου έπαιζε στον ΟΦΗ, πήγαινα στα γήπεδα μαζί του, προπονήσεις μαζί και πήγαινα και στις ακαδημίες του ΟΦΗ. Αργότερα, στα πέντε μου, ξεκίνησα στις ακαδημίες και ήμουν μέχρι τα 14 μου και μετά πήγα στον Πλατανιά και από στο εξωτερικό. Έκανα τα πάντα από αθλήματα μικρός. Από μπάσκετ, μποξ, κολυμβητήριο, τα πάντα. Αλλά με κέρδισε το ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα λόγω του πατέρα μου. Θυμάμαι ότι ήμουν μικρός στον ΟΦΗ και είχα ξεκινήσει να καταλαβαίνω, ζητούσε συνέχεια να πηγαίνω στην ακαδημία να παίξω. Μου άρεσε πολύ ο Ντρούλιτς που ήταν τότε στον ΟΦΗ. Και μετά ο αδερφός μου το ίδιο από εμένα, τον τράβηξα στο ποδόσφαιρο. Παίζαμε συνέχεια οι δύο μας στο σπίτι».
Ποια είναι η εικόνα που έχεις από τον μπαμπά σου όσο έπαιζε ποδόσφαιρο;
«Τον θυμάμαι κυρίως στις προπονήσεις στο γήπεδο. Τελείωνε την προπόνηση και παίζαμε μαζί. Έχω ελάχιστες εικόνες να παίζει γιατί ήμουν πολύ μικρός αλλά θυμάμαι έντονα αυτό με τις προπονήσεις».
Πώς νιώθει τώρα που βλέπει και τους δύο γιους του να παίζουν ποδόσφαιρο;
«Να σου πω την αλήθεια δεν γνωρίζω αλλά θεωρώ υπερήφανος. Οι γονείς μου είναι από τους ανθρώπους που δεν τους ένοιαζε τι θα κάναμε, αρκεί να ήμασταν ευτυχισμένοι και υπερήφανοι. Το μόνο που μου ζητούν καθημερινά και οι δύο είναι να είμαι χαρούμενος και ευτυχισμένος. Από εκεί και πέρα για έναν πατέρα που έχει υπάρξει ποδοσφαιριστής αν παίζουν και οι γιοι του ποδόσφαιρο, τότε είναι και ο ίδιος χαρούμενος».
Σου είχε δώσει κάποια συμβουλή;
«Με τον πατέρα μου γενικά μιλάμε για τα πάντα. Μου έχει δώσει αρκετές συμβουλές αλλά αυτό που πάντα μου λέει είναι να το ευχαριστιέμαι. Να δουλεύω φυσικά και να το κυνηγάω όσο περισσότερο μπορώ, αλλά αυτό που μου ζητάει είναι να είμαι χαρούμενος».
Πώς ένιωσε όταν σε είδε να παίζεις επαγγελματικά;
«Γενικά δεν έδειχνε ποτέ τα συναισθήματά του. Έβλεπε τους αγώνες μου από μακριά, δεν μιλούσε, δεν φώναζε, δεν μου έκανε έντονη κριτική. Ήθελε να το ευχαριστιέμαι και να το ζω μόνος μου χωρίς να μου δείχνει τα συναισθήματά του. Θεωρώ πως είναι υπερήφανος αλλά δεν μου το έδειξε ποτέ. Πάντα ήθελε να το κάνω και να το κυνηγήσω μόνος μου»
Ποιον είχες είδωλο μικρός;
«Όταν ξεκίνησα να παίζω είχα τον Ροναλντίνιο. Ο πατέρας μου μου είχε φέρει και μία φανέλα του στο σπίτι και πάντα έβλεπα βιντεάκια του. Από Έλληνες μου άρεσε ο Καραγκούνης αρκετά και ο Μαχλάς λόγω ότι ήταν συμπαίκτης με τον μπαμπά μου και για την καριέρα που έχει κάνει. Και ο Γιώργος Σαμαράς αργότερα μου άρεσε εξίσου».
Πώς ένιωθες όταν ήσουν μέλος του ΟΦΗ;
«Ο ΟΦΗ είναι η μεγαλύτερη επαρχιακή ομάδα και είναι το όνειρο μας να παίξουμε στον ΟΦΗ και στο Γεντί Κουλέ όταν ήμασταν παιδιά. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα να παίζεις για τον ΟΦΗ, είναι υπερηφάνεια. Δεν πρόλαβα να παίξω στην πρώτη ομάδα αλλά το έχω πει ότι κάποια στιγμή θα ήθελα να επιστρέψω και να αγωνιστώ στον ΟΦΗ έστω και για λίγο».
Πότε κατάλαβες ότι μπορείς να ακολουθήσεις επαγγελματικά το ποδόσφαιρο;
«Από μικρός το είχα στο μυαλό μου σαν μονόδρομο. Παρότι διάβαζα και είχα μια δεύτερη επιλογή στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ποτέ δεν πίστεψα ότι δεν θα τα καταφέρω. Το κατάλαβα πιο έντονα όταν κλήθηκα στις μικρές εθνικές ομάδες και κυρίως όταν έφυγα στο εξωτερικό. Στα 14 μου πηγαινοερχόμουν 2,5-3 ώρες για να παίξω μπάλα. Ήμουν στον Πλατανιά τότε».
Και πώς έκανες αυτή τη διαδρομή;
«Τελείωνα το σχολείο, ερχόταν και με έπαιρνε ο μπαμπάς μου ή η μητέρα μου ή ένας κύριος και πήγαινα στα Χανιά και γυρνούσα πίσω. Τα σαββατοκύριακα που είχαμε αγώνα έμενα σε έναν συμπαίκτη μου. Όταν παίζαμε εκτός, έπαιρνα το λεωφορείο μετά το σχολείο, ήταν 3,5 ώρες, πήγαινα και έκανα προπόνηση, παίρναμε το καράβι, παίζαμε, γυρνούσαμε, έπαιρνα το λεωφορείο 6 το πρωί και πίσω σχολείο. Αυτό το έκανα για 1,5 χρόνο».
Πώς προέκυψε η απόφαση να φύγεις τόσο μικρός για την Ιταλία;
«Ήμουν ελεύθερος τότε και είχα κάνει δοκιμαστικά στην Εντέλα. Υπήρχε η επιλογή να μείνω στην Ελλάδα ή να δοκιμάσω στο εξωτερικό. Μέσα μου ήθελα κάτι διαφορετικό. Πίστευα ότι θα με βοηθούσε και ως άνθρωπο και ως ποδοσφαιριστή, οπότε πήρα την απόφαση να φύγω».
Πόσο δύσκολη ήταν η προσαρμογή;
«Πολύ δύσκολη στην αρχή. Ήμουν μικρός, δεν ήξερα τη γλώσσα, ήμουν μόνος μου. Αλλά ήμουν τυχερός γιατί βρήκα ανθρώπους που με βοήθησαν πολύ. Το οικογενειακό κλίμα της ομάδας έπαιξε τεράστιο ρόλο».
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία εκείνης της περιόδου;
«Το ότι μου έλειπαν η οικογένεια, οι φίλοι και η πόλη μου. Περισσότερο αυτά που άφησα πίσω παρά όσα βρήκα μπροστά μου».
Πώς αντέδρασαν οι γονείς σου όταν τους είπες ότι φεύγεις;
«Με στήριξαν πάρα πολύ. Δεν ήταν εύκολο, ειδικά για τη μητέρα μου, αλλά ήταν πάντα δίπλα μου. Ερχονταν συχνά, όποτε τους χρειαζόμουν ήταν εκεί».
Η μητέρα σου ήταν πιο αυστηρή με το σχολείο;
«Ναι (γέλια), το σχολείο ήταν πάντα προτεραιότητα. Και αυτό με βοήθησε πολύ τελικά, γιατί είχα μια ισορροπία και δεν είχα το μυαλό μου μόνο στο ποδόσφαιρο».
Πώς ήρθε η πρόταση της Μπολόνια;
«Είχα κάνει πολύ καλή πρώτη χρονιά στην Ιταλία, ανέβηκα και στην Primavera. Άρχισε να ακούγεται το όνομά μου και υπήρξε ενδιαφέρον από αρκετές ομάδες. Επέλεξα τη Μπολόνια γιατί με έπεισε περισσότερο συνολικά σαν project. Θυμάμαι ότι από ακαδημίες με ήθελε η Μπολόνια, η Σασουόλο και η Τορίνο και τελικά έμεινα ανάμεσα στις δύο πρώτες. Έκανα ραντεβού και με τις δύο ομάδες την ίδια μέρα και τελικά αποφάσισα να πάω στην Μπολόνια».
Τι σε εντυπωσίασε περισσότερο εκεί;
«Η οργάνωση, οι εγκαταστάσεις, ο επαγγελματισμός. Παρότι ήμουν 17-18 χρονών, ένιωθα 100% επαγγελματίας ποδοσφαιριστής».
Πώς βίωσες όλη αυτή την απότομη άνοδο και τόσο νεαρή ηλικία;
«Δεν είχα χρόνο να το συνειδητοποιήσω. Το ζούσα μέρα με τη μέρα, πάντα κοιτώντας το επόμενο βήμα. Ακόμα και σήμερα έτσι λειτουργώ».
Είχες προλάβεις τον Σίνισα Μιχαΐλοβιτς στην Μπολόνια. Θέλω να μου πεις λίγα λόγια για εκείνον.
«Ήταν εξαιρετικός άνθρωπος. Δεν είχαμε συχνή επαφή αλλά δεν έκανε διακρίσεις είτε ήσουν μικρός, είτε μεγάλος, είτε βασικός, είτε όχι. Και προστάτευε τους μικρούς! Πολύ ειλικρινής, πολύ ντόμπρος σαν άνθρωπος και όταν είχε ξεκινήσει όλο αυτό με τον καρκίνο, όλο το σταφ, οι παίκτες, η διοίκηση τού στάθηκαν».
Πώς αντιμετώπιζε τον καρκίνο;
«Εγώ δεν το ζούσα τόσο έντονα γιατί έκανα απλώς προπονήσεις με την πρώτη ομάδα και ήμουν ένα παιδί 17 ετών αλλά από αυτά που μου έχουν πει, θυμάμαι ότι μετά από κάποιες νίκες, όλη η ομάδα πήγαινε στο νοσοκομείο και κάτω από το παράθυρό του πανηγύριζαν. Όλο αυτό τον κρατούσε ζωντανό θεωρώ. Ήταν απαραίτητο και για τις δύο πλευρές και το είχε ξεπεράσει την πρώτη φορά κιόλας».
Θυμάσαι κάτι που σε ανατριχιάζει από εκείνον μέχρι τώρα;
«Δεν είναι ατάκα αλλά είναι στιγμή σε προπόνηση που με υπερασπίστηκε μπροστά σε όλους και δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Δεν θα πω ονόματα αλλά είμαστε σε ένα δίτερμα που παίζαμε μεταξύ μας και σε μία αντεπίθεση σταματάω με φάουλ τη φάση και ο αντίπαλος παίκτης νευριάζει μαζί μου και ήρθε να μου την πει. Τότε πλησίασε ο Μιχαϊλοβιτς και έβαλε τις φωνές στον παίκτη γιατί ουσιαστικά αυτό που έκανα ήταν οδηγία του προπονητή και του είπε χαρακτηριστικά ότι αν μου ξαναφωνάξει, θα έχει να κάνει μαζί του. Τη στιγμή, δηλαδή, που ένιωσα άσχημα ότι έκανα κάποιο λάθος, εκείνος με προστάτευσε και με έκανε να νιώσω ακόμα καλύτερα».
Πώς ήταν η πρώτη σου μέρα στα αποδυτήρια της πρώτης ομάδας;
«Ε, εντάξει ντρέπεσαι στην αρχή αλλά εξαρτάται το πώς είσαι και ως άνθρωπος. Εγώ ας πούμε με τους μεγαλύτερους, ακόμα και σήμερα, τους σέβομαι και πάντα ακούω τις συμβουλές που δίνουν. Προσπαθώ να μαθαίνω και να είμαι πάντα ευγενικός. Είναι ιδιαίτερο γιατί εκεί που βρισκόμουν στον ΟΦΗ και τον Πλατανιά, μέσα σε δύο χρόνια βρέθηκα στα ίδια αποδυτήρια με τον Μεδέλ και τον Παλάσιος και ήταν ένας λόγος για να νιώθω πραγματικά υπερήφανος»
Ποιος παίκτης της πρώτης ομάδας σε εντυπωσίασε περισσότερο;
«Ο Παλάσιος. Για τον τρόπο που έπαιζε αλλά κυρίως για το πόσο σεμνός και υποστηρικτικός ήταν».
Υπάρχει μια στιγμή με τη Μπολόνια που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
«Η κατάκτηση του Viareggio με την Primavera. Είναι ένα από τα σημαντικότερα τουρνουά στην Ευρώπη και εκείνη τη χρονιά είχαμε πάει εξαιρετικά».
Γιατί δεν έμεινες τελικά;
«Η Μπολόνια ήθελε να με κρατήσει. Ο δανεισμός κράτησε για δύο χρόνια. Μετά τον πρώτο χρόνο έδωσαν κάποια χρήματα και έμεινα για ακόμα έναν και με την επιλογή να με αγοράσουν. Το πλάνο ήταν να κάνω προπονήσεις στην πρώτη ομάδα και να παίζω με την Κ19 όμως η Εντέλα είχε ανέβει στη Serie B και ουσιαστικά εγώ ήμουν εκείνος που επέλεξα να μείνω στην Εντέλα».
Θα άλλαζες την απόφαση σου;
«Δεν ξέρω τι θα έκανα αλλά δεν το μετανιώνω. Ήταν δική μου η απόφαση και δεν ξέρεις τι θα γινόταν αν επέλεγα την Μπολόνια. μπορεί να έπαιζα, μπορεί και όχι. Τα παιδιά της Κ19 που δεν παίζουν μετά πηγαίνουν στη Serie C. Εγώ έκανα μία γεμάτη σεζόν στη Serie B και ήμουν 18 με 19 ετών».
Σε τι σε βοήθησε η Μπολόνια;
«Να δουλεύω σε επαγγελματικά πρότυπα, να είσαι σε υψηλό επίπεδο, ο τρόπος που δουλεύουν, ο τρόπος που ζουν και το πώς είναι να είσαι σε ένα μεγάλο κλαμπ της Ευρώπης».
Με την Εντέλα έκανες μία γεμάτη σεζόν στη Serie B. Σε βοήθησε αυτό στη μεταγραφή του στη Μπενεβέντο που έφτασε κοντά στα 2,5 εκατ. ευρώ;
«Θα σου πω μία ιστορία με αυτό. Το καλοκαίρι μετά την καλή μου σεζόν με την Εντέλα, η ομάδα έπεσε κατηγορία στη Serie C αλλά εγώ είχα προτάσεις και η ομάδα ήθελε να με πουλήσει. Την τελευταία μέρα των μεταγραφών είχαμε συμφωνήσει σε όλα με την Κάλιαρι από τη Serie A. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι στο Μιλάνο ήμασταν εγώ, ο πατέρας μου, ο ατζέντης μου και η κοπέλα μου και μιλήσαμε με τον τεχνικό διευθυντή. Τα είχαμε συμφωνήσει όλα. Το συμβόλαιο, το οικονομικό τα πάντα. Και ξαφνικά, 31 του μήνα δεν απαντάει κανείς στα μηνύματα, στα τηλέφωνα. Δεν καταλάβαμε και δεν μάθαμε ποτέ τον λόγο που δεν προχώρησε η μεταγραφή. Δεν μας ενημέρωσε ποτέ κανένας. Και μάλιστα υπήρξαν και άλλες σοβαρές προτάσεις που δεν είχα πάρει… ζεστά γιατί είχα ήδη συμφωνήσει με την Κάλιαρι.
Η ώρα περνούσε και εμένα είχε αρχίσει να με πιάνει πανικός γιατί δεν μας απαντούσε κανείς. Βρέθηκα σε λίγα λεπτά από τη Serie A στη Serie C. Και τότε πάμε στο “Σέρατον” όπου γίνονταν οι τελευταίες μεταγραφές προκειμένου να βγάλουμε άκρη. Δεν γινόταν να μείνω στη Serie C και με λιγότερα λεφτά μετά τη σεζόν που είχα κάνει. Υπήρχαν δύο κλαμπ που ενδιαφέρονταν για εμένα. Η Πίζα και η Τερνάνα εκείνη την περίοδο αλλά η πρώτη είχε πάρει παίκτη στη θέση μου και έτσι επέλεξα την Τερνάνα που μόλις είχε ανέβει κατηγορία.
Προλάβαμε να υπογράψουμε για κάτι δευτερόλεπτα να ξέρεις. Στο τελευταίο λεπτό και με δάκρυα στα μάτια».
Είχε πονέσει;
«Ψυχολογικά είχα πιεστεί πάρα πολύ. Υπέφερα. Στο ταξίδι για να πάω στην περιοχή έκλαιγα. Ξύπνησα το πρωί και δεν ήθελα να πιστέψω ότι είναι όλα αλήθεια. Από τις χειρότερες στιγμές μου».
Οι δικοί σου τι έλεγαν;
«Ε, προσπαθούσαν και αυτοί να με κάνουν να νιώσω καλύτερα. Μου μιλούσαν, μου έδιναν θάρρος αλλά με είχε ζορίσει πολύ εκείνη τη στιγμή. Εν τέλει μπορεί να μου βγήκε σε καλό βέβαια, αλλά και πάλι εκείνη τη στιγμή ήταν πολύ δύσκολα όλα».
Η καλή πορεία στην Τερνάνα σε έφερε στην Μπενεβέντο και εκεί συνάντησες τον Φάμπιο Καναβάρο που ήταν προπονητής. Θα ήθελα να μου περιγράψεις τη σχέση μαζί του…
«Έχω ακόμα επαφές μαζί του. Τρομερός άνθρωπος και εξαιρετικός προπονητής για εμένα παρότι δεν του δόθηκε η ευκαιρία εκείνη τη χρονιά. Είναι ο προπονητής, εκτός από τον φετινό, που με έχει βοηθήσει και βελτιώσει πιο πολύ από όλους. Οι συμβουλές που μου έδινε, ερχόταν δίπλα μου, μου μιλούσε, μου έλεγε απλά πράγματα και όταν τα έκανα, ήταν εντυπωσιακά. Και μόνο που είναι ο Καναβάρο, με αυτά που έχει πετύχει…. Την πρώτη μέρα που τον είδα με έπιασε ένα δέος φυσικά. Ακόμη και τώρα βλέπει τα παιχνίδια, έχουμε επαφές, μιλάμε. Έτσι είναι σαν άνθρωπος. Ήταν ένας από εμάς. Παρότι ήταν προπονητής δεν είχε αποβάλλει τον ποδοσφαιριστή. Καθόταν μαζί μας, μας έλεγε ιστορίες».
Θυμάσαι καμία ιστορία;
«Έχει πει πάρα πολλές. Σαν συμβουλή ήταν ουσιαστικά. Ότι το γεγονός ότι κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, παρότι δεν είχε τα στοιχεία και το ταλέντο που είχαν άλλοι τότε, να μην βάζουμε όρια και να μην έχουμε ταβάνι».
Ένιωθες πίεση επειδή είχες κοστίσει τόσα χρήματα στην ομάδα;
«Δεν το είχα νιώσει ποτέ. Δεν έπαιξα σχεδόν ποτέ βασικός εκείνη τη σεζόν, δεν μου έδωσε ποτέ την ευκαιρία η ομάδα καθώς δεν πήγαινε καλά στη Serie B. Είχε μεγάλα συμβόλαια, υπήρχε ο στόχος να ανέβει κατηγορία αλλά δεν πήγαν τα πράγματα όπως θα ήθελαν. Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω ίσως δεν ήταν σωστή επιλογή το να πάω εκεί. Αλλά όταν μία ομάδα σου δίνει καλά χρήματα, δίνει αρκετά λεφτά να σε αγοράσει και έχει στόχο την άνοδο, όλοι θα έκαναν αυτή την επιλογή. Απλώς γυρνώντας τον χρόνο πίσω, δεν θα το έκανα. Εγώ είχα ανάγκη να πάω σε μία ομάδα που θα με στήριζε και θα με βοηθούσε να παίξω και αυτό δεν το βρήκα στη Μπενεβέντο».
Δεν είχες σκεφτεί να φύγεις εκτός Ιταλίας;
«Το είχα σκεφτεί αρκετές φορές. Στην Ιταλία έχω προσαρμοστεί απόλυτα ποδοσφαιρικά. Το σκέφτηκα αρκετές φορές για να δω ένα άλλο πρωτάθλημα, μήπως δεν μου κάνει η Serie B, αν είναι πολύ κλειστές οι άμυνες και άλλα τέτοια. Αλλά δεν έφευγα. Στην Μπάρι για παράδειγμα, ήταν μία μεγάλη ομάδα που την περασμένη χρονιά είχε φτάσει στον τελικό για να ανέβει με 30-40 χιλιάδες κόσμο, πήγαινα πολύ καλά στην αρχή και κάθε φορά ήμουν κοντά να κάνω το επόμενο βήμα στην Ιταλία. Και τραυματίστηκα. Αυτό μου έχει συμβεί ήδη 2-3 φορές. Στο μυαλό μου δεν είχα τόσο να φύγω αλλού από το να πάω στη Serie A. Φέτος το καλοκαίρι με είχε κουράσει για να είμαι ειλικρινής. Συνέχεια Serie B και Serie B, χωρίς να εννοώ ότι δεν είναι καλό το επίπεδο ή ότι δεν περνάω καλά ή ότι η Φροζινόνε δεν είναι εξαιρετικό κλαμπ. Αλλά καμιά φορά περνάει από το μυαλό μου».
Θεωρείς ότι είναι απωθημένο σου η Serie A;
«Ναι είναι το απωθημένο μου η Serie A. Έφυγα από την Ελλάδα 16 ετών για να έρθω να παίξω στη Serie A»
Πάμε στον τραυματισμό που είχες υποστεί στην Μπάρι…
«Μου κόστισε πολύ γιατί ήμουν σε πολύ καλή φάση της καριέρας μου, σε μία μεγάλη ομάδα που έπαιζα συνέχεια, είχα ψυχολογία. Και το έπαθα στη μέση της σεζόν, οπότε ήταν ένα σοκ για εμένα. Γιατί είχε προηγηθεί αυτό με την Κάλιαρι, είχε συμβεί αυτό με την Μπενεβέντο και τώρα αυτό ενώ όλα είχαν “στρώσει”. Καταλαβαίνεις ότι δεν είναι κάτι απλό, θέλει πολλή δουλειά, ότι θέλει χρόνο για να είσαι όπως πριν. Δεν είναι εύκολο. Έπρεπε να κάνω αλλού την αποκατάσταση, χρειάστηκε να μετακομίσω, να βρω πού θα κάνω το χειρουργείο. Ήταν πολλά…»
Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις;
«Είναι πολύ αρνητικές. Γιατί σε εμένα, γιατί πάλι τώρα, γιατί όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά πρέπει κάτι να συμβεί κάτι;. Αλλά είχα τη στήριξη της κοπέλας μου, των γονιών μου, των φίλων μου και έτσι η αμέσως επόμενη σκέψη είναι να επιστρέψω πιο δυνατός. Και με έκανε πιο δυνατό. Σίγουρα δεν θα ήθελα να συμβεί αλλά με βοήθησε πάρα πολύ όλη αυτή η ιστορία».
Σε τι πράγμα σε βοήθησε;
«Γνωρίζω καλύτερα το σώμα μου, έχω μάθει πως να δουλεύω πιο σωστά, να κοιτάω τις λεπτομέρειες, με βοήθησε ψυχολογικά και θα σου πω και κάτι ακόμα. Η δυσκολία αυτή με έμαθε να ευχαριστιέμαι περισσότερο την καλύτερη στιγμή της καριέρας μου ενώ πριν δεν το έκανα. Μέσω των δυσκολιών και του τραυματισμού, ευχαριστιέμαι την κάθε στιγμή περισσότερο. Το νιώθω μετά από κάθε προπόνηση. Εκτιμάω την κάθε στιγμή ενώ πριν δεν το έκανα».
Σου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό να σταματήσεις;
«Όχι, όχι, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να σταματήσω».
Και φτάνουμε στο τώρα με τη Φροζινόνε. Αρχικά θέλω να μου πεις ποιο είναι το μυστικό για τη συγκεκριμένη πορεία;
«Είναι μία οργανωμένη ομάδα, έχει ανέβει δύο φορές στη Serie A τα τελευταία χρόνια και γενικά έχει εξαιρετική παρουσία κάθε χρόνο. Έχει δικό της στάδιο, μία εξαιρετική διοίκηση, έχουμε ένα ρόστερ με πολλούς νεαρούς και ο ένας βοηθά τον άλλο. Δεν είναι εύκολο να έχεις σταθερότητα»
Ήταν από την αρχή της σεζόν στο μυαλό σας ο στόχος της ανόδου;
«Στο πίσω μέρος του μυαλό μας πάντα θέλαμε. Υπάρχει ένας τέτοιος κορμός αλλά ποτέ δεν είπαμε στα αποδυτήρια ότι πάμε για άνοδο. Είπαμε πάμε παιχνίδι με παιχνίδι και όπου μας βγάλει. Ακόμα και τώρα που είμαστε πρώτοι και παίζουμε με τον 2ο ή τον τελευταίο τους αντιμετωπίζουμε με τον ίδιο τρόπο γιατί μπορείς να χάσεις από όλους».
Η πόλη πώς ζει το ποδόσφαιρο;
«Παρότι έχει λίγους κατοίκους, στο γήπεδο έχει σταθερά 12 με 13 χιλιάδες κόσμο ακόμα και όταν δεν παίζαμε καλά. Ο κόσμος είναι ενθουσιασμένος αλλά ζεις καλά, ήρεμα, δεν σε κυνηγάνε ή σε πιέζουν».
Θεωρείς τη τωρινή σεζόν την καλύτερη φάση της καριέρας σου;
«Και βέβαια. Και σε αριθμούς και κατάσταση, ψυχολογία. Όλα. Και πάει καλά και η ομάδα κιόλας»
Ποια θα χαρακτήριζες ως την χειρότερη;
«Στην Μπενεβέντο ήταν η χειρότερη ξεκάθαρα επειδή δεν έπαιζα»
Ποιον παίκτη έχεις δει από κοντά και είπες “ουάου”;
«Ο Μενέζ που τον είχα συμπαίκτη στην Μπάρι ή ο Μπουφόν στην Πάρμα. Σαν να ζωντανεύει το playstation μπροστά σου».
Όταν σκοράρεις ποιο πρόσωπο σου έρχεται στο μυαλό;
«Είναι πάντα η οικογένεια μου. Οι γονείς μου, ο αδερφός μου και η κοπέλα μου»
Είχα δει σε ένα γκολ που έδειξες τον ουρανό. Σε ποιον το είχες αφιερώσει;
«Είχε πεθάνει ένας άνθρωπος, στον ανέφερα. Ήταν ο κύριος Νίκος που με πηγαινοέφερνε από το Ηράκλειο στα Χανιά για να παίξω μπάλα. Τον είχα σαν παππού μου».
Έχεις κάνει σούπερ σεζόν. Είναι λογικό να έχεις προτάσεις αλλά από την Ελλάδα έχεις κάποια κρούση;
«Το περασμένο καλοκαίρι επίσημη πρόταση δεν είχα αλλά ενδιαφέρον υπήρξε όπως και μερικές συζητήσεις αλλά όχι κάτι παραπάνω. Όσον αφορά το τώρα, ξέρω ότι ο μάνατζέρ μου έχει μιλήσει με ομάδες από την Ελλάδα και είναι από το big-4 και ότι ίσως είναι η πρώτη φορά που υπάρχει λίγο πιο έντονο ενδιαφέρον σε σχέση με άλλα χρόνια. Βασικά ξέρω ότι με δύο από τις τέσσερις μεγάλες της χώρας έχει υπάρξει ενδιαφέρον και επαφή αλλά γνωρίζω ότι με μία έχουν προχωρήσει λίγο περισσότερο οι συζητήσεις. Δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες. Δεν ξέρω μέχρι πού έχει φτάσει η κουβέντα αλλά ξέρω ότι έχουν μιλήσει με τον ατζέντη μου».
Υπάρχει στο μυαλό σου η κλήση στην Εθνική Ελλάδος και αν θεωρείς ότι την αξίζεις;
«Δεν ξέρω αν την αξίζω ή όχι. Είναι στόχος και όνειρο μου να αγωνιστώ στην Εθνική Ελλάδος. Με κάνει να ελπίζω ότι είμαι πιο κοντά η πορεία μου φέτος»
Ο μικρός Ηλίας θα ήταν υπερήφανος για τον σημερινό Ηλία;
«Καμιά φορά το σκέφτομαι όταν δεν είμαι ικανοποιημένος με αυτά που έχω κάνει. Πάντα φιλοδοξώ και ελπίζω για το καλύτερο. Αν μου έλεγες τότε, λίγο πριν από τον ΟΦΗ, ότι θα ζήσω όλα αυτά, θα το υπέγραφα να γίνει. Θέλω το κάτι παραπάνω σαν άνθρωπος. Θέλω να φτάσω εκεί που έχω ονειρευτεί».
Με τον αδερφό σου ποιες είναι οι σχέσεις;
«Σαν καλύτεροι φίλοι είμαστε».
Τώρα με τον τραυματισμό του τι τον συμβούλεψες;
«Είναι η 2η φορά που το παθαίνει. Την 1η φορά ήταν κάπως πιο εύκολο και για εμένα επειδή τα είχα περάσει, με έβλεπε και ως πρότυπο επειδή το ξεπέρασα, οπότε ήταν πιο εύκολο να είμαι κοντά του. Τη 2η φορά είναι πιο δύσκολο, έχει περάσει λίγο διάστημα και αυτό που του λέω καθημερινά να μην σκέφτεται τίποτα άλλο εκτός από το να φτιάξει το πόδι του. Να εκμεταλλευτεί το χρόνο που έχει για να ζήσει πράγματα που ίσως δεν θα μπορεί ως ποδοσφαιριστής. Να ζήσει λίγο πιο ελεύθερα και ότι όλο αυτό θα τον κάνει πιο δυνατό είτε ποδοσφαιρικά είτε ως άνθρωπο».
Τι είναι αυτό που κάνει υπερήφανο τον Ηλία;
«Όταν μου μιλάνε θετικά για το τι άνθρωπος είμαι. Ότι είμαι ένα παιδί λίγο διαφορετικό. Ότι έχω αρχές, ότι σέβομαι. Το να μου μιλούν θετικά για τον χαρακτήρα μου και να κρατάω φιλίες, είναι το πιο σημαντικό για εμένα».
