στο Google Ο Εργοτέλης εμφάνισε δύο πρόσωπα στην εντός έδρας αναμέτρηση της πρεμιέρας κόντρα στον Ιωνικό και γνώρισε την ήττα με 0-1, παρά το γεγονός πως δημιούργησε τουλάχιστον τέσσερις κλασικές ευκαιρίες.
Στο πρώτο μέρος τίποτα δεν κύλισε καλά για τους «κιτρινόμαυρους». Το νωθρό ξεκίνημα των παικτών του Γιάννη Ταουσιάνη έδωσε τη δυνατότητα στον Ιωνικό, να πάρει μέτρα στο γήπεδο και μία αδράνεια στο κέντρο της άμυνας μόλις στο 5΄ έδωσε στους φιλοξενούμενους το προβάδισμα.
Μάλιστα το γκολ αντί να αφυπνίσει τους ποδοσφαιριστές του Εργοτέλη, τους βάρυνε ακόμα περισσότερο με αποτέλεσμα ο Ιωνικός να φτάνει κοντά και σε δεύτερο γκολ, ωστόσο το κέντρο άμυνας λειτούργησε σωτήρια αυτή τη φορά και κράτησε το σκορ.
Η συνέχεια του πρώτου μέρους ήταν μάλλον βγαλμένη από τα…όνειρα του τεχνικού των φιλοξενούμενων καθώς η ομάδα του δεν απειλήθηκε καθόλου και κράτησε το 0-1 άνετα μέχρι τη λήξη του πρώτου μέρους.
Και στο δεύτερο μέρος… γύρισε ο διακόπτης. Μία εντελώς διαφορετική ομάδα με αρχή, μέση και τέλος βγήκε στον αγωνιστικό χώρο για να «κατασπαράξει» τον αντίπαλο. Στο 50΄ ο Τσέλιος άρχισε να χορεύει την άμυνα και μόνο με φάουλ μπόρεσαν να τον σταματήσουν. Ο Σερβιλάκης έκανε μία εξαιρετική εκτέλεση όμως είδε τη μπάλα να χτυπάει δοκάρι…
Ο Κονράντ δεν μπόρεσε να σκοράρει από το ύψος της μικρής περιοχής με το κεφάλι, ενώ ο Μπουτσάκης είδε την δυνατή του κεφαλιά να τραντάζει για δεύτερη φορά το δοκάρι του Αναγνωστόπουλου. Μάλιστα ο τερματοφύλακας του Ιωνικού έβαλε και το…χεράκι του στην τελευταία φάση του ματς για να κρατήσει το σκορ.
Αναμφίβολα ο Εργοτέλης άξιζε παραπάνω. Και τα άξιζε γιατί ενώ παρουσίασε ένα κακό πρόσωπο στο πρώτο μέρος, στο δεύτερο η εικόνα του άλλαξε. Και άλλαξε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Δεν ξέρω τι μπορεί να είπε ο προπονητής στα αποδυτήρια ωστόσο ότι και να είπε στους ποδοσφαιριστές του σίγουρα έπιασε τόπο, με την εμφάνιση του δεύτερου μέρους.
Κάποιες φορές δεν θα έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα και αυτό είναι μέσα στο ποδόσφαιρο, ωστόσο ο Εργοτέλης με εμφανίσεις σαν αυτή του δευτέρου ημιχρόνου είναι σίγουρο πως δεν έχει να φοβηθεί κανένα. Μία ομάδα που δίνει τον πρώτο της επίσημο αγώνα μετά από δέκα ολόκληρους μήνες και παλεύει με νύχια και με δόντια μέχρι το 90+, δείχνει δείγματα γραφής μιας ομάδας που δεν τα παρατάει ποτέ. Και μπορεί σήμερα να μην ήρθε το αποτέλεσμα ωστόσο η εικόνα του δεύτερου μέρους μόνο αισιοδοξία μπορεί να φέρει…
