Ο Γιάννης Κουτζαβασίλης μίλησε στο GRANDSPORT σε μια συνέντευξη με έντονο απολογιστικό και ανθρώπινο χαρακτήρα, λίγες ημέρες μετά την επισημοποίηση της της αποχώρησής του απο τη Χερσόνησο και τη Κρήτη.
Μετά από δύο γεμάτα χρόνια στην Κρήτη, ο έμπειρος αμυντικός αποχωρεί από την ομάδα, όχι επειδή ήθελε να ανοίξει ένα διαφορετικό ποδοσφαιρικό κεφάλαιο στο Ηράκλειο, αλλά για καθαρά προσωπικούς και οικογενειακούς λόγους που τον οδηγούν πίσω στις Σέρρες και στον Απόλλωνα Παραλιμνίου, μια ομάδα που χαρακτήρισε ουσιαστικά «σπίτι» του.
Στη συνέντευξη του στο GRANDSPORT, ο Γιάννης Κουτζαβασίλης γύρισε τον χρόνο πίσω στο καλοκαίρι που αποφάσισε να έρθει στην Κρήτη, εξηγώντας πώς προέκυψε η επαφή με τη Χερσόνησο και ποιοι άνθρωποι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για να πάρει την απόφαση.
Μίλησε με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τον Μάριο Σηφάκη, τη διοίκηση, τους συμπαίκτες του και συνολικά τους ανθρώπους της ομάδας, τονίζοντας πως στη Χερσόνησο δεν βρήκε απλώς έναν ποδοσφαιρικό σταθμό, αλλά σχέσεις ζωής, φίλους και μια πόρτα που θα παραμείνει πάντα ανοιχτή στην Κρήτη.
Ο 30ρονος αμυντικός έκανε τον απολογισμό της διετίας, την οποία χαρακτήρισε απολύτως επιτυχημένη, καθώς η Χερσόνησος κατάφερε να χτίσει βάσεις, να πρωταγωνιστήσει, να κερδίσει την άνοδο στη Γ’ Εθνική και να κατακτήσει το Κύπελλο ΕΠΣΗ. Αναφέρθηκε στη μάχη του πρωταθλήματος, στον Εργοτέλη που χαρακτήρισε άξιο πρωταθλητή, στα σημεία που κρίθηκε η χρονιά, αλλά και στη νοοτροπία που οδήγησε τη Χερσόνησο στην κατάκτηση του Κυπέλλου, υπογραμμίζοντας πως η ομάδα είχε μέσα της παιδιά με «στόφα πρωταθλητή».
Παράλληλα, ο Γιάννης Κουτζαβασίλης στάθηκε στην απόφασή του να αποχωρήσει, αποκαλύπτοντας πως οι άνθρωποι της Χερσονήσου έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον κρατήσουν στο Ηράκλειο, προσπαθώντας να τον βοηθήσουν ακόμη και σε ζητήματα εργασίας και στέγασης. Μίλησε για το πώς αντέδρασε ο Μάριος Σηφάκης, για το πόσο δύσκολο ήταν να αφήσει την ομάδα τη στιγμή που ετοιμάζεται για τη Γ’ Εθνική, αλλά και για την επιστροφή του στον Απόλλωνα Παραλιμνίου.
Αναλυτικά, οι τοποθετήσεις του:
Λοιπόν, Γιάννη, μετά από δύο χρόνια έφτασε η ώρα να αποχωρήσεις. Θα ξεκινήσουμε όμως από την αρχή, από το καλοκαίρι που ήρθες στο Ηράκλειο, το καλοκαίρι που σε διεκδίκησαν πολλές ομάδες. Τι σε έκανε αρχικά, το έχεις αναφέρει, αλλά καλό θα είναι, κάνοντας έναν απολογισμό, να ξεκινήσουμε από την αρχή και να πούμε πώς προέκυψε το ενδιαφέρον με τη Χερσόνησο και πώς ήρθε ο «γάμος» σου με την ομάδα της Χερσονήσου;
«Είχα μιλήσει με δύο-τρεις ομάδες και μέσα σε αυτές ήταν η Χερσόνησος. Είχαμε ξεκινήσει με τον Μάριο Σηφάκη να έχουμε μια επαφή στην αρχή. Ένα πρωί οδηγηθήκαμε στον Γιώργο Τσάλο, στο μαγαζί του.
Μιλήσαμε για τις λεπτομέρειες και τους ζήτησα λίγο χρόνο για να τους απαντήσω. Η αλήθεια είναι ότι αυτό που με κέρδισε ήταν και η επαφή με τη διοίκηση που είχα εκείνη τη μέρα, αλλά κυρίως η επαφή που είχα με τον Μάριο.
Αυτός ουσιαστικά με έκανε να επιλέξω την ομάδα της Χερσονήσου. Από τον τρόπο που μου μίλησε και μου φέρθηκε. Έτσι κατέληξα να βρεθώ στη Χερσόνησο, την πρώτη χρονιά που βρέθηκα στην Κρήτη».
Νιώθεις σήμερα δικαιωμένος για αυτή την επιλογή;
«100%. Και από θέμα αγωνιστικό και από θέμα φιλοδοξιών και στόχων, οι οποίοι επιτεύχθηκαν στο 100%.
Από την πρώτη κουβέντα που κάναμε και με τη διοίκηση και με τον Μάριο, ο στόχος ήταν την πρώτη χρονιά να μπουν βάσεις, για να διεκδικήσει η ομάδα τη δεύτερη χρονιά την άνοδο στη Γ’ Εθνική. Ξέραμε ότι την πρώτη χρονιά ήταν δύσκολο, γιατί ξεκινούσαν και τα παιδιά κάτι νέο.
Θεωρώ ότι είναι απολύτως επιτυχημένη αυτή η διετία, γιατί καταφέραμε την πρώτη χρονιά να τερματίσουμε ψηλά σε ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και τη δεύτερη χρονιά μάς δόθηκε η ευκαιρία, μέσω των τριών θέσεων που οδηγούσαν στη Γ’ Εθνική, να γίνει πιο εύκολος ουσιαστικά ο στόχος μας.
Τερματίσαμε δεύτεροι, κατακτήσαμε και το Κύπελλο, το οποίο είναι τρόπαιο, οπότε θεωρώ ότι αυτή η διετία είναι απολύτως επιτυχημένη».
Έχοντας παραστάσεις από άλλο ποδοσφαιρικό νομό, πώς χαρακτηρίζεις το ποδόσφαιρο του Ηρακλείου, όπως το έζησες και όπως το είδες; Θεωρείς ότι είναι άκρως ανταγωνιστικό;
«Ναι, 100%. Η Α1 ΕΠΣΗ είναι ανταγωνιστική. Και τα δύο χρόνια που βρέθηκα σε αυτό το πρωτάθλημα υπήρχαν ανταγωνιστικές ομάδες, ομάδες οι οποίες έκαναν την έκπληξη πολλές φορές.
Υπήρχαν 4-5 ομάδες οι οποίες και τα δύο χρόνια είχαν αρκετά καλό ρόστερ, ίσως και ρόστερ με παιδιά από άλλη κατηγορία. Δηλαδή θα μπορούσαν να παίξουν στη Γ’ Εθνική.
Ειδικά τη δεύτερη χρονιά, που οι θέσεις έγιναν τρεις, υπήρχαν 5-6 ομάδες οι οποίες θεωρούσα πως θα διεκδικήσουν αυτόν τον στόχο, άσχετα αν στο τέλος φάνηκε πιο εύκολο για τους τρεις πρώτους να ανέβουν κατηγορία.
Θεωρώ ότι και η ΑΕΚ ήταν μέσα σε αυτές τις ομάδες, και ο ΠΑΟΚ, τα Μάλια επίσης ήταν ανταγωνιστική ομάδα. Θεωρώ ότι το επίπεδο του Ηρακλείου είναι σε πάρα πολύ καλή κατάσταση και ίσως είναι από τα κορυφαία σε όλη την Ελλάδα».
Σαν Γιάννης, έχεις έρθει από ένα άλλο μέρος. Τι σε δυσκόλεψε κατά την παραμονή σου στο Ηράκλειο αυτά τα δύο χρόνια;
«Σίγουρα έχει να κάνει με τους ρυθμούς, γιατί ήρθα από μια πιο μικρή πόλη. Στο προσωπικό κομμάτι.
Στο αγωνιστικό, νομίζω ότι δεν με δυσκόλεψε κάτι ιδιαίτερα. Βρέθηκα σε μια ομάδα η οποία την πρώτη χρονιά είχε ξεκάθαρο στόχο να χτίσει για τη δεύτερη. Τη δεύτερη χρονιά η ομάδα ενισχύθηκε πάρα πολύ ποιοτικά. Ήρθαν παιδιά με ποιότητα και με χαρακτήρα πρωταθλητισμού, όπως ο Δημήτρης Σωτηρίου, ο Νίκος Λουμπάκης, ο Νίκος Παπαδιός.
Με βοήθησαν αρκετά και αυτοί και θεωρώ ότι όλο το σύνολο, στο αγωνιστικό κομμάτι, δεν υπήρξε κάτι που να με δυσκολέψει, γιατί ήταν ξεκάθαρος ο στόχος που είχα και εγώ και η ομάδα, να πρωταγωνιστήσει και να βγει κατηγορία».
Όσον αφορά τώρα τους λόγους της απόφασής σου να αποχωρήσεις, όλοι ξέραμε ότι κατά πάσα πιθανότητα φέτος θα έμενες στη Χερσόνησο, εάν επέλεγες να μείνεις στο Ηράκλειο. Τελικά πήρες τη δύσκολη απόφαση να αποχωρήσεις. Πόσο δύσκολη ήταν στην πραγματικότητα αυτή η απόφαση να φύγεις και ποιοι ήταν οι λόγοι, αν θες να πεις, που αποχωρείς;
«Είχαμε συμφωνήσει. Τους είχα ζητήσει λίγο χρόνο να απαντήσω ουσιαστικά για το αν θα παραμείνω στο Ηράκλειο ή όχι. Δεν ήταν δηλαδή θέμα το αν θα συνεχίσω σε άλλη ομάδα.
Είχα αποφασίσει ότι θα στηρίξω αυτό που ξεκίνησαν από την περσινή χρονιά και ήθελα όντως να βρίσκομαι στην ομάδα και τη χρονιά που θα ήταν στη Γ’ Εθνική, γιατί αυτός ήταν εξ αρχής ο στόχος.
Η αλήθεια είναι ότι θα το ζηλέψω λίγο που θα λείπω από αυτή τη διαδικασία, γιατί προσπαθήσαμε δύο χρόνια να φτάσουμε την ομάδα εκεί και όταν φτάνει ουσιαστικά η ομάδα εκεί, εγώ θα απουσιάζω.
Οι λόγοι είναι ξεκάθαρα προσωπικοί και οικογενειακοί. Οικογενειακός λόγος με κάνει να πρέπει να γυρίσω στις Σέρρες. Αλλά θεωρώ ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και ότι κρατάω μόνο τα θετικά και τα καλά πράγματα που πήρα από το Ηράκλειο και από την ομάδα της Χερσονήσου. Και συνεχίζουμε».
Δύο χρόνια στη Χερσόνησο, κατέγραψες αρκετές συμμετοχές, πήρες τη φανέλα βασικού στο σπίτι, αλλά πήρες και πολλή εμπιστοσύνη. Πώς ήταν η συνεργασία σου μαζί τους;
«Εντάξει, αυτό το “πήρα τη φανέλα βασικού στο σπίτι” δεν ισχύει, γιατί προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο εντάξει στις υποχρεώσεις που έχω απέναντι στην ομάδα, και στις προπονήσεις και στους αγώνες.
Με ενδιέφερε πάρα πολύ εξ αρχής, στο project που μου παρουσίασαν, ότι η ομάδα θέλει να πρωταγωνιστήσει και ήθελα κι εγώ να δώσω το καλύτερό μου σε αυτό. Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν με γνώριζαν εδώ στο Ηράκλειο όταν ήρθα και έπρεπε να αποδείξω και σε αυτούς ότι μπορώ να ανταπεξέλθω σε αυτά που θέλουν, αλλά και να με γνωρίσει και ο υπόλοιπος κόσμος καλύτερα, τόσο παικτικά όσο και σε θέμα χαρακτήρα.
Τον Μάριο, κακά τα ψέματα, εγώ δεν μπορώ να τον κρίνω αντικειμενικά, γιατί το πώς μου έχει φερθεί εμένα ο Μάριος και κάποιοι άνθρωποι ακόμα στην ομάδα, κάποιοι συμπαίκτες μου και κάποιοι άνθρωποι της διοίκησης, για μένα ξεπερνάει το προσωπικό και το ανθρώπινο. Δηλαδή είναι πολύ περισσότερο.
Πραγματικά τους έχω σε πολύ μεγάλη εκτίμηση γι’ αυτόν τον λόγο. Ό,τι χρειάστηκα, ό,τι πρόβλημα είχα, ήταν πάντα εκεί να ενδιαφερθούν, να μου δώσουν ό,τι μου έλειπε, να με στηρίξουν σε οτιδήποτε είχα θέμα ή πρόβλημα.
Θεωρώ ότι ήταν μια συνεργασία ικανοποιητική, πιστεύω, και από τις δύο πλευρές. Δόξα τω Θεώ, έχω γνωρίσει ανθρώπους που θεωρώ ότι θα κρατήσω επαφή μαζί τους, είτε βρεθώ ξανά στο Ηράκλειο είτε όχι. Φεύγοντας έχω κάνει μόνο φίλους, ειδικά στην ομάδα, και νιώθω πάρα πολύ τυχερός γι’ αυτό το πράγμα».
Στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που μένει στο ποδόσφαιρο. Δηλαδή οι φιλίες, οι στιγμές που ζεις, όλα αυτά που ζείτε μέσα στα αποδυτήρια και μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Αυτό είναι που μένει στο ποδόσφαιρο.
«Σίγουρα μετράει και αυτό. Μετρούν και οι στόχοι που βάζεις κάθε χρόνο και αν τους πετυχαίνεις ή όχι, αλλά αυτό που μένει στο τέλος πραγματικά είναι οι φιλίες και οι σχέσεις που δημιουργείς με ανθρώπους τους οποίους δεν γνωρίζεις στην αρχή, που σε εκτιμούν και τους εκτιμάς, γιατί σε γνωρίζουν και τους γνωρίζεις καλύτερα.
Και ουσιαστικά ξέρω ότι θα έχω πάντα μια πόρτα ανοιχτή εδώ πέρα στην Κρήτη, μέσω των ανθρώπων που γνώρισα, για τους ίδιους ή για αυτούς που οποτεδήποτε με χρειαστούν και σε οτιδήποτε με χρειαστούν.
Θα συνεχίσω να πιστεύω ότι έχουμε χτίσει μια σχέση η οποία θα κρατήσει στον χρόνο».
Πώς νιώθεις που επιστρέφεις σε μια ομάδα, τον Απόλλωνα Παραλιμνίου, στην οποία έχεις ζήσει πάρα πολλές ευχάριστες στιγμές και για πάρα πολλά χρόνια;
«Επιστρέφω σε μια ομάδα η οποία ήταν ουσιαστικά το σπίτι μου, γιατί ήμουν οκτώ χρόνια εκεί. Έχω περάσει πολλές στιγμές μαζί της, και στο τοπικό και στη Γ’ Εθνική και στο Κύπελλο.
Είχα κρατήσει επαφή με τους ανθρώπους, γιατί τους περισσότερους ανθρώπους πλέον από εκεί, όπως και εδώ, τους θεωρώ φίλους μου. Και εφόσον προέκυψε αυτό το πρόβλημα που με έκανε να γυρίσω, κατευθείαν άνοιξαν την αγκαλιά τους και με δέχτηκαν πίσω στην ομάδα».
Ποιοι είναι οι στόχοι που βάζεις για την επόμενη περίοδο, επιστρέφοντας σε έναν οργανισμό που γνωρίζεις καλά και στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής;
«Οι στόχοι σίγουρα πάνω απ’ όλα είναι να έχουμε υγεία όλοι. Και στην ομάδα και προσωπικά εγώ. Να βοηθήσω την ομάδα να πετύχει τους στόχους της, όποιοι και να είναι αυτοί, και να κάνω μια καλή χρονιά, όπως έκανα και τα δύο χρόνια στην Κρήτη».
Στο Κύπελλο Ερασιτεχνών, αν και είναι πιο μακροπρόθεσμο προφανώς, υπάρχει το σενάριο να συναντηθούν η Χερσόνησος με τον Απόλλωνα Παραλιμνίου. Θα περίμενες μια τέτοια στιγμή;
«Η αλήθεια είναι ότι θα την περίμενα και θα την ήθελα. Είτε εδώ είτε εκεί. Το έχουμε συζητήσει και με τα παιδιά εδώ, ότι μπορεί να τύχουμε κάποια στιγμή. Μακάρι να προχωρήσουν και οι δύο ομάδες στον θεσμό και πραγματικά το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να βρεθούμε αντίπαλοι».
Και όσον αφορά τώρα τους ανθρώπους, θα γυρίσω πάλι στο κεφάλαιο των ανθρώπων της Χερσονήσου. Όταν πήγες και τους είπες ότι «κοιτάξτε, παιδιά, δεν γίνεται, δυστυχώς πρέπει να φύγω», τι ήταν αυτό που σου είπαν;
«Αρχικά προσφέρθηκαν να μου λύσουν το οποιοδήποτε πρόβλημα υπήρχε. Δηλαδή είτε οικονομικό, που έχει να κάνει με την ομάδα, είτε το θέμα της δουλειάς εδώ στην Κρήτη. Να με βοηθήσουν να βρω κάποια δουλειά, να με βοηθήσουν με το θέμα του σπιτιού. Οτιδήποτε δηλαδή ήταν στο μυαλό μου και στο μυαλό τους σαν πρόβλημα που μπορούσε να λυθεί.
Προσπάθησαν εξ αρχής, από τις αρχές Ιουνίου, να το λύσουμε. Ενδιαφέρθηκαν πάρα πολύ. Μίλησαν για μένα σε δύο-τρεις εργοδότες, έτσι ώστε να περάσω μια συνέντευξη και να βρω δουλειά ουσιαστικά εδώ πέρα και έναν χώρο ώστε να μπορώ να μένω.
Δεν μπήκαμε όμως σε αυτή τη διαδικασία. Εγώ τους είχα πει ότι εφόσον αποφασίσω να μείνω, μετά θα γίνει αυτό το επόμενο βήμα, αν δεν μπορέσω να βρω κάτι μόνος μου. Γενικότερα δεν έχω κανένα παράπονο από τους ανθρώπους εκεί.
Δηλαδή υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, όπως ο Γιώργος Τσάλος, ο Δημήτρης Μηλάκης, ο Κωνσταντίνος Περβολαράκης, ο Δήμος Φουντουλάκης, που είναι πιο κοντά στην ομάδα ουσιαστικά από τους υπόλοιπους, διότι απαρτίζεται από ένα μεγάλο διοικητικό συμβούλιο η Χερσόνησος.
Αλλά αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ήταν καθημερινά κοντά μας και με γνώριζαν και τους γνώριζα λίγο καλύτερα, μου πρόσφεραν οτιδήποτε μπορούσαν τη δεδομένη χρονική στιγμή για να μείνω. Τους ευχαριστώ πολύ για αυτό και είναι σίγουρα κάτι που δεν θα ξεχάσω. Αλλά ήταν ξεκάθαρα οικογενειακοί και προσωπικοί λόγοι που με έκαναν να πρέπει να φύγω από την Κρήτη».
Όταν το είπες στον προπονητή σου, τι σου είπε;
«Ο Μάριος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ήξερε τα πράγματα εξ αρχής, γιατί ποτέ δεν του κρύφτηκα για κάτι. Όπως και δύο-τρία παιδιά ακόμα στην ομάδα.
Και τα παιδιά και ο Μάριος προσπάθησαν, επέμεναν στο να μείνω. Τα πρώτα τους λόγια ήταν “τι θα γυρίσω να κάνω στις Σέρρες”, ότι οι προοπτικές εδώ στο Ηράκλειο από πολλές απόψεις, και του ποδοσφαίρου, είναι περισσότερες. Ότι είναι μια ευκαιρία να συνεχίσω αυτό που χτίσαμε μαζί και να βρεθούμε εκεί που είχαμε σκοπό και στόχο πριν από δύο χρόνια.
Όταν του ανακοίνωσα ότι υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο, τα λόγια του ήταν αυτά. Στη συνέχεια, όταν του ανακοίνωσα ότι θα φύγω, μου έδειξε με τον τρόπο του ότι δεν του άρεσε η απόφαση. Όχι τόσο πολύ ποδοσφαιρικά, αλλά πιο πολύ σε προσωπικό επίπεδο.
Γιατί θεωρώ ότι και με τον Μάριο, και με τον Μάνο Παπαδάκη, και με τον Νίκο Κατσελή, οι οποίοι είναι τρία παιδιά που ήταν στο προπονητικό επιτελείο, αλλά και με κάποια παιδιά μέσα από την ομάδα τα οποία ήρθαν πιο κοντά αυτά τα δύο χρόνια, ο Αγριμάκης και ο Νάτος με τους οποίους ήμασταν μαζί, και στη συνέχεια τα παιδιά που ήρθαν πέρυσι στην ομάδα, είναι όλα παιδιά τα οποία σε θέμα χαρακτήρα ήταν άψογα. Δηλαδή δεν είχαμε το παραμικρό μεταξύ μας.
Πραγματικά, όσο κλισέ και αν ακούγεται, όντως ήμασταν μια οικογένεια και αυτό το αποδείξαμε και τις τελευταίες μέρες της σεζόν, με το Κύπελλο που κατακτήσαμε.
Η γνώμη των περισσότερων παιδιών που μίλησα ήταν ότι πρέπει να μείνω και ότι καλό θα ήταν για μένα να μείνω στο Ηράκλειο. Τους εξήγησα πώς έχουν τα πράγματα και δέχτηκαν την απόφασή μου. Αλλά νομίζω ότι θα αφήσω μια πόρτα ανοιχτή για τα επόμενα χρόνια».
Να πάμε στους ποδοσφαιρικούς στόχους, στο πρωτάθλημα, την άνοδο και το Κύπελλο. Πού κρίθηκε η χρονιά;
«Αρχικά είχαμε μια ομάδα που φάνηκε ότι είναι αντίπαλος μέχρι το τέλος, η οποία ήταν ο Εργοτέλης.
Νομίζω ότι και με βάση τη βαθμολογία, η οποία λέει την αλήθεια, είναι άξια πρωταθλήτρια. Ήταν νομίζω πιο σταθερή. Κέρδισε τα ματς που έπρεπε να κερδίσει και σε μέρες οι οποίες δεν ήταν καλές στην απόδοσή της. Έπαιξε για το αποτέλεσμα δηλαδή και κέρδισε τα παιχνίδια που έπρεπε να κερδίσει.
Δυστυχώς εμείς, αν δούμε τα αποτελέσματα περισσότερο στα ντέρμπι, θεωρώ ότι έχουμε πάνω-κάτω τα ίδια αποτελέσματα με τον Εργοτέλη, αλλά εκεί που υστερούμε ουσιαστικά είναι στα παιχνίδια τα οποία ήταν θεωρητικά πιο εύκολα. Δηλαδή έχουμε χάσει κάποιους βαθμούς με τον Ρωμανό, με τον Μοχό, τα οποία αν αυτά τα παιχνίδια δεν τα κερδίσεις, δεν μπορείς να είσαι μέχρι το τέλος στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος.
Δυστυχώς είχαμε κάποιες άτυχες στιγμές. Σε κάποια άλλα παιχνίδια ήμασταν σε κακή μέρα. Κάποιες άλλες φορές δεν είχαμε την τύχη με το μέρος μας. Θεωρώ ότι εκεί κρίθηκε.
Αν εμείς ήμασταν πιο σταθεροί στην απόδοσή μας και αν ήμασταν και πιο κυνικοί, γιατί σε πολλά παιχνίδια μπορούσαμε να τα τελειώσουμε και δεν το κάναμε, μετά μας τιμώρησε πολλές φορές η μπάλα. Οπότε θεωρώ ότι κάπου εκεί κρίθηκε.
Στο ότι ο Εργοτέλης ήταν πιο σταθερός και εμείς χάσαμε βαθμούς στα υποτιθέμενα πιο εύκολα παιχνίδια».
Το Κύπελλο ήταν από την αρχή στόχος για την ομάδα;
«Το Κύπελλο εξ αρχής ήταν ο στόχος, μαζί με την άνοδο. Είχαμε βάλει για αρχή το Final Four και την άνοδο το καλοκαίρι. Καθώς περνούσαν τα παιχνίδια και περνούσαμε τους γύρους, ξεκάθαρος στόχος της ομάδας ήταν να το κατακτήσει.
Υπήρχαν παιδιά στην ομάδα τα οποία και τα προηγούμενα χρόνια, και από μεγαλύτερες κατηγορίες και ακόμα και στο τοπικό, είχαν κατακτήσει πρωταθλήματα και Κύπελλα. Δηλαδή είχαν τη στόφα του πρωταθλητή και αυτό έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο, πιστεύω.
Και το πιο σημαντικό είναι να θέλεις να κερδίζεις και όχι απλά να παίζεις. Στο Κύπελλο περάσαμε τον Ρωμανό στα πέναλτι. Εκεί σταθήκαμε λίγο τυχεροί. Αλλά θεωρώ ότι στο Final Four δεν δώσαμε καμία ελπίδα σε κανέναν ανταγωνιστή μας, είτε στον Εργοτέλη είτε στον Ρούβα στον τελικό.
Με τον Εργοτέλη επικρατήσαμε ξεκάθαρα και δίκαια. Στον Ρούβα, λίγο το ότι έπρεπε να κερδίσουμε, λίγο το άγχος του τελικού ότι είναι ένα παιχνίδι, λίγο το ότι ο Ρούβας δεν είχε να χάσει και κάτι ουσιαστικά, γιατί όλοι είχαν βγάλει αυτόματα φαβορί τη Χερσόνησο, κάτι που δεν ισχύει γιατί ήταν ένα παιχνίδι.
Ο Ρούβας βέβαια στάθηκε επάξια, δεν το συζητώ αυτό. Αλλά θεωρώ ότι το κατακτήσαμε άξια».
Στη διετία ποιες ομάδες σε δυσκόλεψαν περισσότερο;
«Νομίζω ότι και τα δύο χρόνια, σίγουρα τη μία χρονιά ήταν ο Ηρόδοτος, που είχε μέσα έμπειρα και ποιοτικά παιδιά, και τη δεύτερη χρονιά ο Εργοτέλης, του οποίου το ρόστερ ήταν ρόστερ Γ’ Εθνικής.
Και σίγουρα αυτή η ομάδα που με δυσκόλεψε και ουσιαστικά ζήλεψα κατά κάποιο τρόπο την οργάνωσή της, είναι ο ΠΑΟΚ.
Σε ό,τι παιχνίδι παίξαμε, στα μεταξύ μας, ήταν στην κόψη του ξυραφιού. Μια ομάδα που ήταν χρόνια μαζί τα παιδιά, από ό,τι μου είπαν και τα παιδιά που είχα συμπαίκτες.
Θεωρώ ότι ήταν από τις πιο ανταγωνιστικές και πιο ποιοτικές ομάδες που συνάντησα αυτά τα δύο χρόνια, γιατί και τα δύο χρόνια ήταν εξίσου ανταγωνιστικοί, στο έπακρο δηλαδή.
Περίμενα να διεκδικήσει μέχρι τέλους την τριάδα. Δεν ξέρω τώρα για ποιο λόγο δεν συνέβη, αλλά ήταν από τις ομάδες που πραγματικά μου έκαναν εντύπωση, γιατί είδα και την ποιότητα των παικτών και την οργάνωση που έχουν εκεί σαν ομάδα. Και πραγματικά εντυπωσιάστηκα».
στο Google 
