στο Google Από τα γήπεδα του Βενεράτου και τα πρώτα του βήματα ως ποδοσφαιριστής μέχρι τις μεγάλες στιγμές με τη φανέλα αρκετών ιστορικών σωματείων του Ηρακλείου και τη μετάβασή του στην προπονητική και τον μεγάλο κύκλο του στη Παλιανή που… κλείνει, ο Φραγκίσκος Ποτηράκης μίλησε στο GRANDSPORT σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.
Ο ικανός τεχνικός αναφέρθηκε στην ποδοσφαιρική του διαδρομή, στις ομάδες που σημάδεψαν την καριέρα του, στις διαφορές του τοπικού ποδοσφαίρου τότε και σήμερα, στην πορεία του στην Παλιανή, αλλά και στην απόφασή του να αποχωρήσει μετά από πέντε χρόνια από τον πάγκο της ομάδας.
Παράλληλα μίλησε για το θέμα των διπλωμάτων προπονητικής, τη στήριξη που δέχθηκε από τη διοίκηση της Παλιανής, τους νέους ποδοσφαιριστές και τα μαθήματα ζωής που του χάρισε το ποδόσφαιρο.
Οι τοποθετήσεις του:
Πώς ξεκίνησε το ποδόσφαιρο για σένα και πότε κατάλαβες ότι θα γίνει κομμάτι της ζωής σου;
Το μικρόβιο του ποδοσφαίρου υπήρχε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όλοι από μικρό με θυμούνται με μια μπάλα στα χέρια. Αξέχαστες μου έχουν μείνει οι προπονήσεις που έκανε η μεγάλη ομάδα του Βενεράτου, η Ασπίδα. Πήγαινα δύο ώρες πριν στο γήπεδο και τους περίμενα να έρθουν. Με έψαχνε ο πατέρας μου και εγώ ήμουν εκεί. Τους μετρούσα όταν έφταναν γιατί, αν ήταν μονός αριθμός, με έβαζαν να παίξω.
Περίπου στα 14 ξεκίνησα με τον Γιάννη Ταουσιάνη, που ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με πρόσεξε και είπε να μου βγάλουν δελτίο. Μια Κυριακή είχαν ελλείψεις, έπαιζαν ντέρμπι με τον Δαίδαλο και δεν συμπλήρωναν ομάδα. Με εμένα ήμασταν έντεκα. Έπαιξα, σκόραρα ένα γκολ έξω από την περιοχή και ουσιαστικά από τότε δεν ξαναβγήκα ποτέ από την ομάδα.
Μετά δημιουργήθηκε μια ένωση Αυγενικής – Βενεράτου με προπονητή τον Κώστα Πίτσο, πατέρα του Μηνά Πίτσου. Μόλις με είδε, είπε: «Αυτός εδώ είναι καλός, δεν θα μείνει στο χωριό». Με έστειλε στη Μικτή και ουσιαστικά από εκεί ξεκίνησε το ποδοσφαιρικό μου ταξίδι.
Έχεις αγωνιστεί σε αρκετές ομάδες. Τι κρατάς από κάθε σταθμό;
Σε όλες τις ομάδες που αγωνίστηκα πέρασα όμορφα. Ήταν ευχάριστα παντού και σε καμία ομάδα δεν μπορώ να πω ότι δεν πέρασα καλά. Σίγουρα υπάρχουν κάποιες ομάδες όπου πέρασα λίγο καλύτερα, τόσο ποδοσφαιρικά όσο και εξωαγωνιστικά.
Μπορώ να ξεχωρίσω, όπως το έχω πει και σε παλαιότερες δηλώσεις μου, την ομάδα της Μπόμπιας, τον Κόρακα. Εκεί, πέρα από το ότι ήταν ίσως η πιο παραγωγική μου χρονιά ποδοσφαιρικά, ήταν και το κλίμα του χωριού τέτοιο, με τα παιδιά από εκεί και μαζί με εμάς που είχαμε πάει από το Ηράκλειο για να βοηθήσουμε, που ήταν πραγματικά απίστευτο.
Δεν μπορώ να παραλείψω τον Ζαρό, ούτε να αρχίσω να λέω συγκεκριμένες ομάδες γιατί πραγματικά παντού πέρασα καλά. Στις Ασίτες ήμουν τέσσερα χρόνια, στο Τυμπάκι επίσης τέσσερα χρόνια, στα Μάλια δύο χρόνια.
Πήρα πρωταθλήματα με τη Χερσόνησο, με τον ΟΦΗ ’94, με το Τυμπάκι, έζησα τα καλά χρόνια του Τυμπακίου και των Ασιτών στο Περιφερειακό, ενώ αγωνίστηκα και στην ΑΕ Κατσαμπά στο Περιφερειακό, αλλά και στα Μάλια στη Γ’ Εθνική για μία χρονιά.
Μια… δυνατή ιστορία από την καριέρα σου;
Η μία ιστορία είναι λίγο αστεία, χιουμοριστική να το πούμε έτσι…
Η μία ιστορία είναι λίγο αστεία, χιουμοριστική να το πούμε έτσι. Παίζαμε με τον Κόρακας απέναντι στη Χερσόνησος, τότε που υπήρχε μία κατηγορία στο τοπικό και δεν υπήρχαν Α1 και Α2.
Ήμουν σε τρομερή κατάσταση εκείνη την περίοδο, πραγματικά σε δαιμονιώδη κατάσταση. Στο πρώτο ημίχρονο είχα βάλει πέντε γκολ στη Χερσόνησο. Πάμε στο ημίχρονο και μου λέει ο προπονητής μας, ο Δημήτρης Κόκκινος: «Φραγκίσκο, δεν βάζουμε άλλο γκολ, να σεβαστούμε το ιστορικό σωματείο της Χερσονήσου». Του λέω: «Δημήτρη, δεν μπορώ να βάλω άλλο γκολ». Μου απαντάει: «Αν βάλεις άλλο γκολ, θα σε κάνω αλλαγή». Του λέω «εντάξει».
Ξεκινάει το δεύτερο ημίχρονο και στα πρώτα δύο-τρία λεπτά βάζω και έκτο γκολ. Μου φωνάζει, αλλά εγώ του λέω: «Δεν βγαίνω, θα πάω πιο πίσω να παίξω, αλλά δεν θέλω να βγω». Τελείωσε το παιχνίδι 6-1 με έξι δικά μου γκολ.
Την άλλη μέρα, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, έλεγαν ότι το ρεκόρ γκολ από έναν ποδοσφαιριστή σε αγώνα της κατηγορίας ήταν επτά γκολ, που είχε πετύχει κάποιος παίκτης του Ηρόδοτος. Και έλεγαν ότι παραλίγο ο Ποτηράκης να σπάσει αυτό το ρεκόρ.
Με παίρνει τότε τηλέφωνο ο Δημήτρης Κόκκινος και μου λέει: «Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη, γιατί αν σε άφηνα μέσα, μπορεί να έβαζες δέκα και να μην το έσπαγε ποτέ κανείς».
Αυτό είναι κάτι που το θυμάμαι πάντα, γιατί τέτοια ρεκόρ δύσκολα ξαναγίνονται. Είναι η στιγμή που θα σου “κάτσει”. Μπορεί να παίζεις 30 χρόνια ποδόσφαιρο και να μην σου τύχει ποτέ. Αν όμως σου τύχει, πρέπει να το εκμεταλλευτείς, γιατί μένει στην ιστορία και το βλέπουν οι επόμενοι.
Ήσουν γνωστός για το σκοράρισμα. Ποιο γκολ δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Κοίταξε, είχα βάλει πολλά γκολ. Ένα όμως που δεν ξεχνιέται ήταν αυτό που είχα βάλει με τη Χερσόνησος απέναντι στις Γούβες. Ήταν ντέρμπι και είχα πετύχει ένα ανάποδο ψαλίδι έξω από την περιοχή.
Ήταν ακριβώς ίδιο με εκείνο που είχε βάλει ο Ριβάλντο. Μάλιστα τότε το είχατε γράψει κι εσείς έτσι στο GRANDSPORT.
Ίσως ήταν από τα πιο όμορφα γκολ που έχω βάλει. Έκανα κοντρόλ με το στήθος έξω από την περιοχή, ανάποδο ψαλίδι και η μπάλα πήγε απέναντι γωνία. Ήταν πραγματικά γκολάρα.
Βέβαια, ήταν πάρα πολλά τα γκολ γενικά όλα αυτά τα χρόνια.
«Δεν βλέπω το πάθος που είχαμε εμείς για το ποδόσφαιρο»
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες διαφορές που βλέπεις στο τοπικό ποδόσφαιρο τότε και σήμερα;
Ουσιαστικά υπάρχουν πολλές διαφορές. Μπορώ να πω ότι είναι πολύ λίγα πράγματα ίδια σε σχέση με τότε. Πάνω απ’ όλα, αυτό που βλέπω να έχει αλλάξει είναι η όρεξη των μικρών παιδιών για το ποδόσφαιρο.
Βλέπω κάποια πράγματα που δεν μπορώ καν να τα συγκρίνω με τη δική μου εποχή. Δεν βλέπω το πάθος, την όρεξη, την τρέλα που είχαμε εμείς για να παίξουμε ποδόσφαιρο. Σήμερα πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι κάποιος έρχεται να παίξει ποδόσφαιρο και μετά νομίζει ότι του χρωστάς κιόλας επειδή ήρθε.
Στα δικά μου χρόνια δεν ήταν έτσι. Θυμάμαι ότι αν μας έβγαζε ο προπονητής αλλαγή ή αν χάναμε μια προπόνηση, τρελαινόμασταν. Το μυαλό μας ήταν όλη μέρα στο πώς θα παίξουμε μπάλα. Τώρα ακούς παιδιά να λένε ότι δεν θα έρθουν στην προπόνηση επειδή σχολάνε από τη δουλειά δύο ώρες νωρίτερα και θέλουν να ξεκουραστούν.
Βλέπω διαφορές και ποιοτικά, όμως η μεγαλύτερη διαφορά είναι αυτή που σου λέω. Δεν βλέπω την ίδια δίψα και την ίδια αγάπη για το ποδόσφαιρο. Και δεν το βλέπω μόνο στους μικρούς. Έχω στην ομάδα μου τον Οικονομάκη, που είναι έναν χρόνο μεγαλύτερός μου, και βλέπω ότι έχει περισσότερο πάθος για το ποδόσφαιρο από ένα παιδί 15 ετών.
Αυτό είναι κάτι που με στεναχωρεί. Πλέον αρκετά παιδιά ζητούν πρώτα χρήματα πριν καν αποδείξουν πράγματα μέσα στο γήπεδο. Εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι υπάρχουν οι μικροί που αγωνίζονται υποχρεωτικά και ξέρουν ότι, ό,τι κι αν γίνει, θα παίξουν.
Νομίζω ότι εκεί έχει χαλάσει λίγο η κατάσταση. Γενικότερα, υπάρχουν πολλές διαφορές σε σχέση με το ποδόσφαιρο που ζήσαμε εμείς.
Έχει αλλάξει το τοπικό ποδόσφαιρο στο οικονομικό κομμάτι;
Το οικονομικό υπήρχε πάντα στο ποδόσφαιρο, αλλά με τη διαφορά ότι τότε έπαιρναν χρήματα αυτοί που τα άξιζαν, το λέω σε εισαγωγικά, αυτοί που πραγματικά έκαναν τη διαφορά. Επίσης, ο παίκτης που έφευγε από το χωριό του και έκανε χιλιόμετρα για να πάει να παίξει σε ένα άλλο χωριό ή σε μια άλλη ομάδα του Ηρακλείου, έπρεπε να πληρωθεί.
Τα χρήματα υπήρχαν πάντα, απλά δεν τα έπαιρναν όλοι. Σήμερα, όμως, σχεδόν οποιοσδήποτε σου λέει «θέλω λεφτά». Οπότε πολλές φορές δεν πας για το ποδόσφαιρο, αλλά για τα χρήματα.
Δεν μπορώ να το καταλάβω εύκολα αυτό. Ένα παιδί από το χωριό του, που μπορεί να είναι ένας μέτριος ή καλός ποδοσφαιριστής, να ζητά χρήματα για να παίξει στην ομάδα του χωριού του. Και δεν μιλάμε για μεγάλες κατηγορίες. Δεν μιλάω για τη Γ’ Εθνική, όπου εκεί είναι λογικό και είμαι απόλυτα υπέρ, γιατί υπάρχουν υποχρεώσεις, χάνεις χρόνο από τη δουλειά σου και πρέπει να ανταμείβεσαι.
Δεν θεωρώ ότι έχουν χαλάσει όλα ή ότι φταίνε τα χρήματα για το επίπεδο του ποδοσφαίρου. Όταν έχεις πολλές υποχρεώσεις και αφήνεις τη δουλειά σου για να παίξεις Σάββατο ή Τετάρτη, είναι σωστό να υπάρχει ανταμοιβή.
Είμαι όμως αντίθετος στο ότι πλέον σχεδόν όλοι ζητούν χρήματα για να παίξουν στο χωριό τους, είτε μιλάμε για την Α1, είτε για την Α2, είτε για χαμηλότερες κατηγορίες. Νομίζω ότι σε αυτό το κομμάτι η κατάσταση έχει ξεφύγει λίγο.
Πώς πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με την προπονητική;
Δεν το είχα στο μυαλό μου από νωρίς το προπονητικό κομμάτι. Μου άρεσε όμως πάντα να σκέφτομαι το παιχνίδι. Πολλές φορές, όταν ήμουν ποδοσφαιριστής, έμπαινα στη διαδικασία να σκεφτώ τι θα έκανα εγώ στη θέση του προπονητή, ποιους παίκτες θα χρησιμοποιούσα, τι αλλαγές θα έκανα ή πώς θα διαχειριζόμουν ένα παιχνίδι.
Μετά από κάθε αγώνα, αλλά και πριν από αυτόν, σκεφτόμουν πράγματα που είχαν γίνει ή που θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά. Έμπαινα, χωρίς να το καταλαβαίνω, στη λογική της προπονητικής. Είχα το μικρόβιο, αλλά δεν είχα φανταστεί ότι πριν καν σταματήσω το ποδόσφαιρο θα περνούσα αμέσως στην άλλη πλευρά.
Η τελευταία μου ποδοσφαιρική χρονιά ήταν στη Χερσόνησο, τη σεζόν της καραντίνας, όταν η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα πριν ολοκληρωθεί ουσιαστικά η χρονιά. Αμέσως μετά, άνθρωποι από το χωριό μου, την Παλιανή, μου είπαν ότι θεωρούσαν πως με την εμπειρία και τις γνώσεις που είχα αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια θα μπορούσα να βοηθήσω την ομάδα.
Μου έδωσαν τη δυνατότητα να το δοκιμάσω, ακόμα και να συνεχίσω να παίζω αν το ήθελα. Επειδή επρόκειτο για το χωριό μου, σκέφτηκα να το ξεκινήσω. Τότε η ομάδα βρισκόταν στη Β’ ΕΠΣΗ και είπα μέσα μου πως αν δεν μου άρεσε, θα μπορούσα να το σταματήσω. Τελικά μου άρεσε και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου στην προπονητική.
«Το ποδόσφαιρο είναι ο μεγαλύτερος κύκλος της ζωής μου»
Πόσο δύσκολη είναι η μετάβαση από ποδοσφαιριστής σε προπονητής;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολη, γιατί η μετάβαση έγινε σχεδόν από τη μία μέρα στην άλλη. Όταν θέλεις να κάνεις σωστά τη δουλειά του προπονητή, δεν γίνεται να είσαι ταυτόχρονα και ποδοσφαιριστής μέσα στο γήπεδο.
Στην αρχή το δοκίμασα. Έμπαινα και έπαιζα, όμως γρήγορα κατάλαβα ότι δεν μπορείς να κάνεις παρατήρηση σε έναν ποδοσφαιριστή για ένα λάθος και στην επόμενη φάση να κάνεις εσύ το ίδιο. Δεν θα σε πάρει κανείς στα σοβαρά μετά.
Ο προπονητής πρέπει να βρίσκεται στον πάγκο, να βλέπει τα πάντα, να καθοδηγεί, να μιλάει και να διορθώνει. Όταν παίζεις μέσα στο γήπεδο, δεν μπορείς να έχεις την ίδια εικόνα του αγώνα. Αυτό το κατάλαβα πολύ γρήγορα.
Την πρώτη χρονιά μπήκα και αγωνίστηκα, μάλιστα στις τρεις πρώτες αγωνιστικές είχα πετύχει επτά γκολ. Από εκεί και πέρα όμως σταμάτησα και θεωρώ ότι έκανα πολύ καλά. Δεν το έχω μετανιώσει ποτέ.
Θα μπορούσα να παίξω ποδόσφαιρο ακόμα δύο ή τρία χρόνια σε καλό επίπεδο, καθώς σταμάτησα στα 39-40 μου χρόνια. Όμως μπήκα στο «τρυπάκι» της προπονητικής, μου άρεσε, κόλλησα με αυτό και τελικά έμεινα εκεί. Περνούσα καλά και εγώ και οι άνθρωποι γύρω από την ομάδα, οπότε η συνέχεια ήρθε φυσιολογικά.
Και φέτος μπήκες μέσα στο παιχνίδι του δεύτερου γύρου με τον Μαραθώνα και σκόραρες. Πώς έζησες εκείνη τη στιγμή;
Θα σου πω την αλήθεια, όλη τη χρονιά είχαμε μεγάλο πρόβλημα στο γκολ. Αν δει κανείς τα στατιστικά μας, είχαμε από τις καλύτερες άμυνες του πρωταθλήματος, αλλά ταυτόχρονα μία από τις χειρότερες επιθέσεις. Ήμασταν πολύ καλοί σε όλες τις γραμμές του γηπέδου, όμως δυσκολευόμασταν πάρα πολύ στο εύκολο γκολ.
Σε κάθε παιχνίδι δημιουργούσαμε ευκαιρίες, είτε παίζαμε με ομάδες που ήταν ψηλά στη βαθμολογία είτε με ομάδες που ήταν χαμηλότερα. Παρ’ όλα αυτά, για να σκοράρουμε έπρεπε να ιδρώσουμε πάρα πολύ. Αυτό με στεναχωρούσε, γιατί έβλεπα μια ομάδα που λειτουργούσε σωστά, είχε καλή άμυνα, ήταν ανταγωνιστική και μαχητική, αλλά πολλές φορές αδικούνταν από το γεγονός ότι δεν μπορούσε να τελειώσει εύκολα τις φάσεις.
Θα ήθελα πολλές φορές να μπω να παίξω, αλλά δεν το έκανα γιατί δεν ήθελα να στερήσω τη θέση από κάποιο παιδί ή να δώσω την εντύπωση ότι μπαίνω επειδή θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο. Δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Απλά ένιωθα ότι σε κάποια παιχνίδια θα μπορούσα να βοηθήσω, γιατί η ομάδα δημιουργούσε πολλές ευκαιρίες.
Στο παιχνίδι με τον Μαραθώνα είχαμε χάσει πάρα πολλές ευκαιρίες από το πρώτο ημίχρονο. Είχα τρελαθεί στον πάγκο βλέποντας τις χαμένες φάσεις και κάπου γύρω στο 60ο λεπτό αποφάσισα να πάω να αλλάξω. Είχαμε δεχτεί ένα γκολ από το πουθενά και ένιωσα ότι έπρεπε να μπω να βοηθήσω.
Έκανα λίγα λεπτά ζέσταμα, μπήκα στο παιχνίδι και μέσα σε δύο λεπτά κατάφερα να σκοράρω. Μάλιστα, λίγο αργότερα παραλίγο να πετύχω και δεύτερο γκολ, ίσως ακόμα πιο εντυπωσιακό από εκείνο με το ανάποδο ψαλίδι που είχα βάλει παλιότερα, αλλά ο τερματοφύλακας το απέκρουσε.
Μετά το παιχνίδι, παρότι είχαμε ηττηθεί, όλα τα παιδιά μού έλεγαν ότι πρέπει να μπαίνω να παίζω για να βοηθάω την ομάδα. Εγώ όμως τους απάντησα ότι αυτό ήταν κάτι έκτακτο και ότι δεν θα το ξανακάνω. Μάλιστα μου έλεγαν χαριτολογώντας πως από την επόμενη Κυριακή έπρεπε να ξεκινάω βασικός, αλλά εγώ ήξερα ότι πλέον η θέση μου είναι στον πάγκο και όχι μέσα στο γήπεδο.
Η Παλιανή έχει καταφέρει να καθιερωθεί στην Α2 ΕΠΣΗ. Πόσο δύσκολο είναι να κρατιέται μια ομάδα σε αυτό το επίπεδο;
Είναι ακριβώς όπως το λες. Η ομάδα τα τελευταία πέντε χρόνια, από τότε που ανέβηκε στην Α2 ΕΠΣΗ, έχει καταφέρει να παραμένει σταθερά στην κατηγορία. Αν εξαιρέσουμε μία χρονιά, πριν από δύο σεζόν, όπου σωθήκαμε κυριολεκτικά στο τελευταίο λεπτό του πρωταθλήματος, όλες οι υπόλοιπες χρονιές ήταν σοβαρές και σταθερές.
Υπήρχε πάντα μια σταθερότητα στην ομάδα και ποτέ δεν φτάσαμε στο σημείο να αισθανθούμε ότι κινδυνεύουμε άμεσα με υποβιβασμό. Υπήρχαν χρονιές που δεν μπορούσαμε να κάνουμε το παραπάνω βήμα, όχι γιατί δεν είχαμε καλή ομάδα, αλλά γιατί δεν υπήρχε το απαραίτητο βάθος στο ρόστερ.
Η αλήθεια είναι όμως ότι ούτε η διοίκηση είχε ως βασικό στόχο τον πρωταθλητισμό ή την άνοδο. Από την πρώτη μέρα που πήγα στην ομάδα, το 2021, η φιλοσοφία ήταν ξεκάθαρη. Να περνάμε καλά, να έχουμε μια ανταγωνιστική ομάδα, να αγωνίζονται παιδιά από την περιοχή μας και να πλαισιώνονται από λίγους ποδοσφαιριστές που μπορούν πραγματικά να βοηθήσουν και να κάνουν τη διαφορά.
Αυτή η φιλοσοφία ακολουθήθηκε μέχρι σήμερα. Και για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Όταν μια ομάδα της Α2 ΕΠΣΗ έχει πέντε συνεχόμενες χρονιές στην κατηγορία και στην ενδεκάδα της αγωνίζονται σταθερά έξι, επτά ή και οκτώ παιδιά από τη δική της περιοχή, αυτό είναι επιτυχία.
Δεν θεωρώ επιτυχία να πάρεις δεκαπέντε ποδοσφαιριστές απ’ έξω, να ανέβεις μια κατηγορία και μετά να μην μπορείς να τους συντηρήσεις. Το πραγματικό κέρδος είναι να βλέπεις τα δικά σου παιδιά να εξελίσσονται και να στηρίζουν την ομάδα.
Και φέτος η ομάδα είχε μικρό ρόστερ και αρκετές δυσκολίες μέσα στη χρονιά. Πόσο απαιτητική ήταν αυτή η σεζόν;
Ξεκινήσαμε τη χρονιά πολύ καλά και πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να είμαστε αρκετά πιο ψηλά στη βαθμολογία. Υπήρχαν οι δυνατότητες για κάτι καλύτερο.
Το πρόβλημα ήταν το βάθος του ρόστερ. Όταν ένας παίκτης τραυματιζόταν, ήταν τιμωρημένος ή απουσίαζε για οποιονδήποτε λόγο, δεν υπήρχε η πολυτέλεια να τον αντικαταστήσουμε εύκολα από τον πάγκο. Έπρεπε να αλλάξουμε τέσσερις ή πέντε θέσεις εσωτερικά μέσα στην ομάδα για να καλύψουμε τα κενά.
Δεν υπήρχε η δυνατότητα που έχουν άλλες ομάδες να βγάλεις έναν ποδοσφαιριστή και να βάλεις έναν ισάξιο στη θέση του. Έπρεπε κάθε φορά να γίνονται προσαρμογές και αυτό μας επηρέαζε.
Πιστεύω ότι φέτος μπορούσαμε να τερματίσουμε πιο ψηλά, ίσως μέσα στην πρώτη πεντάδα. Δεν μιλάω για πρωταθλητισμό, αλλά σίγουρα υπήρχαν οι δυνατότητες για κάτι καλύτερο βαθμολογικά.
Παρ’ όλα αυτά, με τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε και με το μικρό ρόστερ που είχαμε στη διάθεσή μας, θεωρώ ότι ο στόχος επιτεύχθηκε και η χρονιά κρίνεται επιτυχημένη.
Παρ’ όλες τις δυσκολίες, ο στόχος επετεύχθη. Τι θεωρείς ότι κράτησε όρθια την ομάδα;
Σε αυτές τις κατηγορίες, από την Α’ ΕΠΣΗ και κάτω, αυτό που παίζει τη μεγαλύτερη σημασία είναι το κλίμα μέσα στα αποδυτήρια και οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεσαι. Αυτό δεν το λέω μόνο σαν προπονητής, αλλά και σαν ποδοσφαιριστής, αφού έζησα περίπου 30 χρόνια μέσα στα γήπεδα.
Σε αυτό το επίπεδο πρέπει πάνω απ’ όλα να περνάς καλά στην προπόνηση, να λειτουργείς σαν οικογένεια. Και στις νίκες να κάθεσαι να φας και να πιεις μαζί, αλλά και στις ήττες να κάνεις ακριβώς το ίδιο. Εκεί φαίνονται οι πραγματικές ομάδες.
Εμείς αυτό το είχαμε όλα αυτά τα χρόνια και θεωρώ ότι ήταν ο βασικός λόγος που η ομάδα κατάφερε να παραμένει όρθια. Από τη διοίκηση μέχρι τους ποδοσφαιριστές, υπήρχε μια πραγματική ενότητα. Η διοίκηση μπορεί να αποτελείται από τρία ή τέσσερα άτομα, όμως αυτά τα παιδιά δίνουν πραγματικά την ψυχή τους για την ομάδα.
Προτιμώ να έχεις τρεις ή τέσσερις ανθρώπους που είναι δίπλα σου καθημερινά και βοηθούν ουσιαστικά, παρά δεκαπέντε που υπάρχουν μόνο στα χαρτιά. Οι άνθρωποι της διοίκησης ήταν συνεχώς δίπλα μας, στις χαρές και στις λύπες, χωρίς να υπάρχουν ευθύνες, γκρίνιες ή «μισόλογα» μετά από ένα αρνητικό αποτέλεσμα.
Αυτό ήταν το μεγάλο μας όπλο. Ήμασταν πραγματικά μια παρέα. Ποδοσφαιριστές, προπονητής και διοίκηση λειτουργούσαμε σαν ένα σύνολο και πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει σε όλες τις ερασιτεχνικές ομάδες.
Πάνω απ’ όλα πρέπει να ευχαριστιέσαι αυτό που κάνεις. Μέσα από αυτό ο ποδοσφαιριστής θα σου δώσει ακόμα περισσότερα. Αν τον βλέπεις μόνο επαγγελματικά και τον πιέζεις συνεχώς, τότε και εκείνος θα σε δει επαγγελματικά και θα χαθεί η ουσία.
Θυμάμαι πολλές φορές να βγάζω κάποιο παιδί αλλαγή και εκείνο να κάθεται στον πάγκο, να χειροκροτεί τον συμπαίκτη που έμπαινε στη θέση του και να του λέει «πάμε δυνατά». Αυτά τα πράγματα δεν τα βλέπεις εύκολα. Τα συναντάς μόνο όταν υπάρχει πραγματικά καλό κλίμα μέσα σε μια ομάδα.
Αυτό ήταν το πιο όμορφο στοιχείο της Παλιανής όλα αυτά τα χρόνια και πιστεύω ότι πάνω σε αυτό πρέπει να στηριχθεί και στο μέλλον. Όχι μόνο η Παλιανή, αλλά κάθε ομάδα αυτών των κατηγοριών.
«Πήγα να παραιτηθώ λόγω του θέματος με τα διπλώματα»
Ολοκληρώθηκε η φετινή σεζόν μετά από αρκετά χρόνια παρουσίας σου στην ομάδα. Πώς βλέπεις το μέλλον σου, ειδικά μετά και το γεγονός που έλαβε μέρος φέτος με τα διπλώματα προπονητικής στην ΕΠΣΗ;
Σε αυτές τις κατηγορίες, από την Α’ ΕΠΣΗ και κάτω κυρίως, αυτό που παίζει πολύ μεγάλη σημασία, τη μεγαλύτερη μπορώ να πω, είναι το κλίμα μέσα στα αποδυτήρια και οι ποδοσφαιριστές με τους οποίους έχεις να κάνεις. Αυτό δεν το λέω σαν προπονητής, το λέω και σαν ποδοσφαιριστής, γιατί ήμουν και εγώ 30 χρόνια στον χώρο.
Σε αυτές τις κατηγορίες, αυτό που πρέπει να κοιτάζεις είναι να περνάς καλά στην προπόνηση, να είστε όλοι μαζί σαν οικογένεια. Και στις νίκες να κάθεσαι να φας και να πιεις, αλλά και στις ήττες εννοείται το ίδιο. Και στις ήττες πρέπει να κάθεσαι να φας και να πιεις.
Εμείς αυτό το είχαμε σαν ομάδα και αυτό είναι που μας έχει βγάλει ασπροπρόσωπους όλα αυτά τα χρόνια. Από τη διοίκηση, τα παιδιά που ήταν εκεί, γιατί δεν είναι πάρα πολλοί, είναι τρία-τέσσερα άτομα, αλλά δίνουν την ψυχή τους. Καλύτερα να έχεις τρεις-τέσσερις τέτοιους παράγοντες όπως είχαμε εμείς, παρά να είσαι δεκαπέντε και να μην είναι κανείς εκεί να σε βοηθήσει ουσιαστικά και να είναι μόνο στα χαρτιά.
Εμείς είχαμε τρία-τέσσερα παιδιά στη διοίκηση, τα οποία ήταν σαν εμάς, μέσα στην παρέα μας, σε ό,τι χρειαζόμασταν. Στα μπράβο, στις ήττες, στην προσπάθεια, στα παλαμάκια, ήταν εκεί. Δεν υπήρχαν μούτρα, δεν υπήρχε το να ρίχνεις σε κάποιον ευθύνες. Δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα σε εμάς.
Αυτό ήταν το μεγάλο μας όπλο, ότι ήμασταν όλοι μια παρέα. Ποδοσφαιριστές, προπονητής και διοίκηση ήμασταν πραγματικά μια παρέα. Νομίζω ότι αυτό πρέπει να γίνεται σε όλες τις ερασιτεχνικές ομάδες. Πάνω απ’ όλα πρέπει να το ευχαριστιέσαι και μέσα από αυτό ο ποδοσφαιριστής θα σου δώσει περισσότερα.
Αν τον πιέζεις συνέχεια και τον βλέπεις επαγγελματικά, θα σε δει κι αυτός επαγγελματικά μετά. Σε ένα κακό παιχνίδι θα πει απλά «δεν ήμουν καλός» και δεν θα τον ενδιαφέρει μετά τι έκανες, αν έχασες ή κέρδισες.
Εμείς είχαμε κάνει κάτι που έδειχνε ομάδα και έκλαιγαν τα παιδιά όταν χάναμε. Έβγαζες τον άλλον αλλαγή και καθόταν στον πάγκο, χειροκροτούσε αυτόν που έμπαινε και του έλεγε «πάμε δυνατά». Αυτό δεν γίνεται εύκολα. Μόνο όταν έχεις καλό κλίμα το κάνεις.
Αυτό ήταν το όμορφο στην Παλιανή και νομίζω ότι εκεί πρέπει να στηριχθεί και στη συνέχεια η Παλιανή, αλλά και κάθε Παλιανή σε τέτοιες κατηγορίες.
«Ο κύκλος μου στην Παλιανή έκλεισε γεμάτος όμορφες στιγμές»
Εφόσον κλείνει ο κύκλος της Παλιανής, τι έχεις κρατήσει από εκεί και τι περιμένεις από την ομάδα τα επόμενα χρόνια;
Κοίταξε, εγώ έχω κουραστεί πάρα πολύ στο ψυχολογικό κομμάτι. Όχι γιατί με κούρασε η ομάδα. Η ομάδα είναι το μέρος όπου κάνεις το χόμπι σου και ξεσκάς. Απλά εγώ ουσιαστικά δεν ξεκουράστηκα ποτέ.
Προερχόμουν από συνεχόμενες χρονιές μέσα στο ποδόσφαιρο, με άγχος και πίεση, γιατί σχεδόν όλες οι χρονιές ήταν πρωταθλητισμού. Εκεί που έπαιζα ακόμα ποδόσφαιρο στη Χερσόνησο, σε μια ομάδα που έκανε πρωταθλητισμό, αμέσως μετά πέρασα στην προπονητική. Δεν υπήρξε ποτέ ένα διάλειμμα. Όλο αυτό πήγε συνεχόμενα και κάποια στιγμή με κούρασε ψυχολογικά.
Νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να κάνω ένα διάλειμμα, να ξεκουραστώ λίγο και να καθαρίσει το μυαλό μου.
Θέλω όμως να πω και κάτι για το θέμα των διπλωμάτων προπονητικής. Όταν ξεκίνησα να κάνω τον προπονητή στην Παλιανή, δεν υπήρχε όλη αυτή η κατάσταση που υπάρχει σήμερα. Δεν υπήρχαν τα πρόστιμα κάθε Κυριακή, ούτε ήταν υποχρεωτικό να υπάρχει προπονητής με δίπλωμα όπως ισχύει πλέον.
Εγώ ξεκίνησα ως ένας άνθρωπος με μεγάλη εμπειρία από το ποδόσφαιρο, που ήθελε να βοηθήσει μια ομάδα της Β’ ΕΠΣΗ με τις γνώσεις που είχε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια. Με αυτή τη λογική μπήκα στην προπονητική. Αν τότε τα πράγματα ήταν όπως είναι σήμερα, πιθανότατα δεν θα το είχα ξεκινήσει ποτέ.
Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι είμαι απόλυτα υπέρ των διπλωμάτων. Πιστεύω ότι κάθε προπονητής πρέπει να εξελίσσεται, να μαθαίνει νέα πράγματα και να βελτιώνεται συνεχώς. Είμαι υπέρ της εκπαίδευσης και της πιστοποίησης. Γι’ αυτό και έχω επιστρέψει στο νυχτερινό λύκειο, ώστε να ολοκληρώσω ό,τι χρειάζεται και να μπορέσω να μπω στη διαδικασία απόκτησης διπλώματος.
Αυτό που έγινε όμως φέτος με τα διπλώματα και τις ανακοινώσεις στην αρχή της χρονιάς με στεναχώρησε πάρα πολύ. Γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας. Είμαστε χρόνια στο ποδόσφαιρο. Με κάποιους υπήρξα συμπαίκτης, με άλλους αντίπαλος, κάποιοι ήταν προπονητές μου. Θεωρώ ότι υπήρχε δίκιο σε αρκετά από όσα ειπώθηκαν, όμως έγινε με λάθος τρόπο.
Γι’ αυτό και πήγα να παραιτηθώ. Ένιωσα πολύ άσχημα με όλη αυτή την κατάσταση και θεώρησα ότι ίσως έπρεπε να αποχωρήσω. Εκεί ήταν που οι άνθρωποι της Παλιανής μού έδειξαν πόσο πολύ με στήριζαν.
Μου είπαν ξεκάθαρα ότι αν φύγω εγώ, σταματάει και η ομάδα. Ότι αν αποχωρήσω, η Παλιανή δεν θα συνεχίσει. Εκεί κατάλαβα πραγματικά πόσο σημαντικός ήμουν για αυτούς και πόσο πολύ ήθελαν να παραμείνω.
Ήταν η πέμπτη μου χρονιά στην ομάδα. Είχαν δει το πλάνο που ακολουθούσαμε, είχαν δει τη δουλειά που γινόταν και μου έδωσαν τεράστια δύναμη να συνεχίσω. Μου έλεγαν: «Δεν μας νοιάζει να πληρώνουμε το πρόστιμο κάθε Σαββατοκύριακο». Μάλιστα, όπως μου έλεγαν χαρακτηριστικά, «τους είδαμε και τους διπλωματούχους, τι πέτυχαν».
Αυτή η στήριξη είναι κάτι που δεν θα το ξεχάσω ποτέ από τους ανθρώπους της Παλιανής. Με συγκίνησε πραγματικά και με έκανε να συνεχίσω μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Τώρα όμως θεωρώ ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή να κάνω τη διακοπή μου, να ξεκουραστώ ψυχολογικά και παράλληλα να σταματήσει και αυτό το θέμα με την Παλιανή να πληρώνει συνεχώς πρόστιμα. Μπορεί οι άνθρωποι της ομάδας να το αποδέχονταν και να ήταν διατεθειμένοι να το κάνουν για μένα, εγώ όμως δεν μπορούσα να το δεχτώ. Για αυτό θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή χρειάζομαι μια παύση, ώστε να ηρεμήσω, να οργανώσω τα επόμενα βήματά μου και να επιστρέψω όταν θα είμαι πραγματικά έτοιμος.
«Όταν σταματήσεις, σημασία έχει να σε χαιρετούν και να λένε ότι είσαι καλός άνθρωπος»
Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα παιδί που ξεκινά τώρα το ποδόσφαιρο;
Αυτό που έχω κρατήσει περισσότερο απ’ όλα είναι η στήριξη των ανθρώπων της ομάδας. Ειλικρινά, δεν μπορούσα να το φανταστώ ούτε την πρώτη μέρα που πήγα στην Παλιανή.
Τα μέλη της διοίκησης έγιναν πραγματικά αδέρφια μου. Με βοήθησαν πάρα πολύ, γιατί όσο και να νομίζεις ότι ξέρεις πράγματα από το ποδόσφαιρο, είναι τελείως διαφορετικό να κάθεσαι σε έναν πάγκο και να έχεις αυτή την ευθύνη. Από την πρώτη μέρα μου έλεγαν: «Σε εμπιστευόμαστε, εσύ κάνεις κουμάντο και ό,τι κι αν κάνεις, εμείς είμαστε μαζί σου».
Αυτό για έναν νέο προπονητή είναι τεράστιο πράγμα. Θέλω πραγματικά να τους ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για όσα έκαναν για μένα. Όσα χρόνια κι αν ήμουν μέσα στο ποδόσφαιρο, πάλι έμαθα πολλά πράγματα δίπλα τους. Τους ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσαν, για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και για τη στήριξη που είχα όλα αυτά τα χρόνια.
Μου έδωσαν πολλά. Δεν ξέρω αν βοήθησα εγώ όσο θα ήθελα την ομάδα, αυτό θα το κρίνουν άλλοι. Εγώ εύχομαι και ελπίζω να έβαλα ένα μικρό λιθαράκι σε αυτή την πορεία της Παλιανής.
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω όλους τους ποδοσφαιριστές που συνεργάστηκα αυτά τα χρόνια. Είχα στα χέρια μου εξαιρετικά παιδιά, με χαρακτήρα και διάθεση να βοηθήσουν. Όλοι συνέβαλαν με τον τρόπο τους στην πορεία της ομάδας και πιστεύω πως, έστω και λίγο, κατάφερα να τους βοηθήσω κι εγώ, τουλάχιστον στο ψυχολογικό κομμάτι.
Όσο για το μέλλον της Παλιανής, πιστεύω ότι όσο συνεχίσει να στηρίζεται στους ανθρώπους που την αγαπούν πραγματικά και στη φιλοσοφία που έχει χτίσει όλα αυτά τα χρόνια, θα συνεχίσει να έχει μια αξιόλογη και σταθερή παρουσία στα τοπικά πρωταθλήματα.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο «μάθημα» που σου έδωσε το ποδόσφαιρο;
Το ποδόσφαιρο για μένα είναι ο μεγαλύτερος κύκλος της ζωής μου. Είναι το μεγαλύτερο άθλημα αναγνώρισης και έχει έναν τεράστιο κύκλο ανθρώπων γύρω του.
Από τη στιγμή που δεν θα το κάνεις επαγγελματικά, πρέπει πάνω απ’ όλα να αθλείσαι, να αγωνίζεσαι, να γνωρίζεις ανθρώπους και να κάνεις φίλους. Και όταν έρθει η μέρα που θα σταματήσεις, όπου κι αν πας να σε χαιρετούν και να σου λένε ότι ήσουν καλός χαρακτήρας, ότι τίμησες τις ομάδες στις οποίες αγωνίστηκες και ότι άφησες καλό όνομα πίσω σου.
Για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος του ποδοσφαίρου.
Το ποδόσφαιρο μού χάρισε φιλίες σε ολόκληρη την Κρήτη. Γνώρισα ανθρώπους, δημιούργησα σχέσεις ζωής και απέκτησα εμπειρίες που δεν θα μπορούσα να πάρω από πουθενά αλλού.
Αυτά που πήρα από το ποδόσφαιρο δεν θα τα έπαιρνα από καμία άλλη δραστηριότητα. Και τελικά, όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνω ότι τα γκολ, οι νίκες και οι τίτλοι μένουν πίσω, ενώ οι άνθρωποι που γνώρισες και οι φιλίες που δημιούργησες είναι αυτά που μένουν για πάντα.
Ένα τελευταίο μήνυμα για την Παλιανή και τους ανθρώπους της;
Αυτό που θέλω να πω στους ανθρώπους της Παλιανής είναι να μην χαλάσουν τη φιλοσοφία τους. Θεωρώ ότι η ομάδα βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο και έχει χτίσει κάτι πολύ υγιές όλα αυτά τα χρόνια.
Η Παλιανή έχει έναν κορμό από δικά της παιδιά, αλλά και ποδοσφαιριστές που μπορεί να προέρχονται από άλλες περιοχές, όμως πλέον είναι σαν δικά της παιδιά. Πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να συνεχίσει να στηρίζεται η ομάδα και να χτίζει το μέλλον της.
Θα τους συμβούλευα να μην κάνουν επιπολαιότητες και να μην παρασυρθούν από πρόσκαιρες σκέψεις ή βιαστικές αποφάσεις. Αυτό που έκανε την Παλιανή να ξεχωρίσει όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν τα μεγάλα λόγια ή οι υπερβολές, αλλά η σταθερότητα, η σοβαρότητα και το οικογενειακό κλίμα που υπήρχε μέσα στην ομάδα.
Αυτό το οικογενειακό κλίμα πρέπει να το διατηρήσουν πάση θυσία. Είναι η μεγαλύτερη δύναμη του σωματείου και ο βασικός λόγος που η ομάδα κατάφερε να καθιερωθεί στην Α2 ΕΠΣΗ και να παραμένει ανταγωνιστική όλα αυτά τα χρόνια.
