MATCHCENTER

Τραυματισμοί – Προγράμματα πρόληψης σε ποδοσφαιριστές

Ο προπονητής των Νέων Ηροδότου και προπονητής φυσικής κατάστασης Δημήτρης Τριβιζαδάκης, με άρθρο του, εξηγεί για την κατάσταση των τραυματισμών στο ποδόσφαιρο, ενώ αναφέρει και τα πρόγραμμα για τη πρόληψη τους από τους ποδοσφαιριστές.

Αναλυτικά:

Οι αγώνες ποδοσφαίρου γίνονται όλο και πιο ανταγωνιστικοί, ενώ συγχρόνως διεξάγονται σε υψηλές ταχύτητες (Stolen T, Chamari K, Castagna C, et al., 2005). Συγχρόνως, είναι ένα άθλημα το οποίο απαιτεί συνδυασμό κινήσεων όπως το λάκτισμα με ταυτόχρονη και ταχεία αλλαγή κατεύθυνσης, εκρηκτικές και περιστροφικές κινήσεις, καθώς και ξαφνικές συγκρούσεις ή πτώσεις.

ADVERTISING

Τα παραπάνω δεδομένα καθιστούν τους ποδοσφαιριστές επιρρεπείς σε τραυματισμούς κατά 1000 φορές περισσότερο από άλλα επαγγέλματα, οι δε τραυματισμοί συμβαίνουν συνήθως κατά τη διάρκεια των αγώνων, αλλά και κατά την προπόνηση και θα πρέπει να είναι σε άριστη φυσική κατάσταση προκειμένου να είναι σε θέση να παρακολουθούν τις εξελίξεις στις ποδοσφαιρικές τεχνικές (Weston M, Helsen W, Macmahon C, et al., 2004).

Μεταξύ των πιο κοινών τραυματισμών είναι αυτοί που περιλαμβάνουν τα κάτω άκρα, με συχνότερο ίσως το γόνατο και τους συνδέσμούς του, διαστρέμματα αστραγάλου, τενοντίτιδες (π.χ. αχίλλειου), θλάσεις, τραβήγματα, κ.λ.π. Δεν εξαιρούνται τα άλλα μέρη του σώματος, (π.χ. ώμοι, κεφάλι), καθώς πρόκειται για ένα έντονο άθλημα επαφής. Συνολικά περιγράφεται επίπτωση τραυματισμών σε ποσοστό 12-15% (Opar et al., 2012) όπου του 37% περιλαμβάνει όλους τους μυϊκούς τραυματισμούς (Ekstrand et all., 2011).

Δεδομένου ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα οι ποδοσφαιριστές χρειάζεται να καλύψουν από 9-12 χλμ, (Krustrup & Bangsbo, 2001, Caterall et al., 1993, Asami T, Togari H, Ohashi J., 1988, Johnston L, Mcnaughton L., 1994, Da Silva AI, Rodriguez-Añez CR., 1999, Castagna C, Abt G, D’Ottavio S., 2004, Roman ER, Arruda M, Gasperin CEB, et al., 2004) , είναι απαραίτητη η υψηλή αναερόβια ικανότητα (ταχύτητα και εκρηκτική μυϊκή δύναμη) για κινήσεις όπως τα σπριντ και τα άλματα, ενώ απαιτείται αερόβια διάρκεια κατά τις μικρές περιόδους ανάκαμψης (Weston, et al., 2004, Raymundo JLP, Reckers LJ, Locks R, et al., 2005).

ADVERTISING

Είναι σαφές ότι το άθλημα του ποδοσφαίρου εμπλέκει υψηλής έντασης διαλειμματική άσκηση , όπου ουσιαστικά οι ποδοσφαιριστές εναλλάσσουν χαμηλής έντασης περιόδους (στάση, περπάτημα, τροχάδην) με υψηλής έντασης περιόδους (τρέξιμο, σπριντάρισμα) (Da Silva AI, Fernandes LC, Fernandez R., 2008, Krustrup & Bangsbo, 2001, Da Silva, et al., 2008).

Για την πρόληψη των μυϊκών τραυματισμών απαιτείται ασκησιολόγιο-πρωτόκολλο που επικεντρώνεται στην ανάπτυξη μυϊκής ισορροπίας (αγωνιστών- ανταγωνιστών), στη βελτίωση της έκκεντρης απόδοσης του μυ και ταυτόχρονη βελτίωση της ελαστικότητάς του.

Τα παραπάνω προγράμματα είναι απαραίτητα τόσο ως γενικά προγράμματα πρόληψης τραυματισμών, όσο και ως εξατομικευμένα προγράμματα σχεδιασμένα για αθλητές που εμφανίζουν υποτροπή σε συγκεκριμένους τραυματισμούς. Ενδεικτικά τα προγράμματα αυτά περιλαμβάνουν core training 1-2 φορές την εβδομάδα διάρκειας 20 λεπτών, βελτίωση του νευρομυϊκού ελέγχου, ολοκληρωμένο πρόγραμμα προθέρμανσης στοχευμένο στην πρόληψη τραυματισμών.

ADVERTISING

Συνοψίζοντας τα παραπάνω, γίνεται σαφής η ανάγκη σχεδιασμού και εφαρμογής στοχευμένων προγραμμάτων πρόληψης τραυματισμών, τα οποία διαφοροποιούνται ως προς τους κύριους στόχους της προπόνησης φυσικής κατάστασης, λειτουργώντας συμπληρωματικά και αναπόσπαστα από αυτήν.

Τα σχόλια είναι κλειστά.

Click to Hide Advanced Floating Content